1 yıldır görmediğim platonik aşkı unutamıyorum?

Böyle bir duyguda sıkışıp kalmak gerçekten çok yıpratıcı. İnsan birini sevmiş, belki umut etmiş ama karşılık görememişse içten içe yarım kalmış gibi hisseder. Senin de yaşadığın şey tam olarak bu gibi görünüyor. Takipleşmeyi bırakmışsın, unutmak istemişsin, ama o içindeki his, zaman zaman geri geliyor çünkü aslında duygun tam anlamıyla bitmemiş. Bu bir eksiklik değil, insan olmanın çok doğal bir hali.

Aslında bu durumda unutmak için kendini zorlamak çoğu zaman ters teper. “Unutmalıyım” baskısı altında bu kişiyle yaşadığın şey, zihninde daha da güçlenebilir. Sana bir şey önersem: unutmaya değil, kabul etmeye çalış. Yani onu sevdiğini, onun seni sevmediğini, ama senin hâlâ ara sıra onu düşündüğünü kabul et. Bu acıyı bastırmak yerine "evet, böyle oldu, ama bu sadece bir dönemdi" diyebilmek seni özgürleştirir.

Ayrıca kendi kendine kaldığında onun aklına gelmesi aslında duygularınla baş başa kaldığında yaşadığın boşluğu da gösteriyor olabilir. Bu yüzden kendine şu soruyu sorman işe yarayabilir: “Onu mu özlüyorum, yoksa onunla kurduğum hayali, umudu, sevgideki sıcaklığı mı?” Çoğu zaman, bir insanı değil, onun bizde bıraktığı hissi bırakmak zor gelir.

İyileşmek zaman alır ama olur. Kendi hayatına yeniden bir yön vermeye, küçük de olsa yeni uğraşlara, seni heyecanlandırabilecek insanlara, şeylere yönelmeye çalış. Kapatmak değil, dönüştürmek önemli. Kalbinde o kişiye yer ayırmak yerine, artık kendin için bir alan açmayı deneyebilirsin.

Senin yerinde biri olsaydı, ona "kendine şefkat göster, duygularını bastırma ama onlara da hüküm kurmalarına izin verme" derdim. Çünkü unutmak bir savaş değil, bir kabulleniş meselesi.

İstersen seninle birlikte bu duyguyu nasıl dönüştürebileceğine dair küçük adımlar da planlayabiliriz.