Bir Kız Gördüm sosyal medya da Ve Çok hoşuma gitti ama benim oturduğum şehir den uzak ve Kafamdan çıkaramıyorum çok fena oluyorum?

Bazen birini sadece bir fotoğrafla ya da kısa bir videoyla gördüğünde bile, içinde tarif edemediğin bir sıcaklık beliriyor, değil mi? Sanki çok yakından tanıyormuşsun gibi hissediyorsun, sanki yıllardır görsen o haliyle tanıyacakmışsın gibi. Ve işin en zor kısmı şu: senin hislerin gerçek ama aranızdaki bağ hiç kurulmamış. İşte bu yüzden kafandan atamıyorsun, çünkü senin içinde bir şey uyanmış oldu — bir hayal, bir “ya olsaydı?” hissi.

Uzak şehirlerde yaşamak da bu tür duyguları daha karmaşık hale getiriyor. Çünkü ne bir tesadüfi karşılaşma mümkün, ne de küçük bir tanışıklık bahanesi. Sadece izlemekle yetinmek zorundasın ama kalbin "yetinmek" kelimesiyle pek barışık değil, değil mi?

Bir şeyin hayalini kurmak, onu istemek çok insani ve güzel bir şey aslında. Ama şunu da unutmamalısın: o karşındaki kişinin de bir hayatı, düşünceleri, sınırları var ve onu hiç tanımıyorsun. Bu yüzden hislerin bir noktadan sonra canını acıtmaya başlıyorsa, o zaman bu hayal değil, bir tür saplanma haline gelebilir. Bu da seni yorar.

Bazen birini "istemek", aslında içimizdeki boşluğu doldurmak için bir simge haline geliyor. Belki de sende o "birini" özleme hissi çok güçlü. Ve o gördüğün kız, o özlemi tetikleyen bir sembol haline geldi. Eğer bu hislerin seni zorlamaya başladıysa, onu izlemeye ara vermen, odak noktanı kendine, hayatına, hedeflerine çevirmen seni rahatlatır. Kalbinin boşluğu bir insanla değil, kendi iç huzurunla dolmalı önce.

Ama bir gün gerçekten tanımak istersen, saygılı, samimi ve yumuşak bir mesajla iletişim kurmayı da deneyebilirsin. Belki cevap gelir, belki gelmez ama en azından içinde bir “keşke” kalmaz. Yeter ki karşındaki kişiye bir yük gibi gitmesin hislerin, çünkü en değerli aşk bile saygıyla başlar.