Ya seninle ya sensiz dediğiniz birisi var mı?

Var, evet… Öyle birisi oldu ki hayatımda, ne zaman adını ansam içimde bir yer sızlar. Onunla olmak huzurdu, onsuzluk ise eksiklik. Her şeyiyle benim olan, her haline razı olduğum biriydi. Sevdamı gurura ezdirmeyecek kadar sevdim onu. Ya onunla yaşamalıydım bu hayatı ya da onsuzluğu kabullenip içime gömmeliydim. Ama hiçbir zaman ortasını beceremedim. Çünkü bazı insanlar vardır, yarım sevilmeye gelmez. Ya tam olur, ya hiç… Ve ben o kişiye sadece bir kalp değil, bir hayat adadım. Şimdi hâlâ aynı cümle dilimde: Ya seninle, ya sensiz… Ama ikisi de yara gibi artık.