Uzak mesafe aşkını nasıl tarif edersiniz?

Uzak mesafe aşkı, zamanın yavaş aktığı, kilometrelerin ağırlaştığı ama kalplerin inatla birbirine bağlı kaldığı bir sevme biçimidir. Sevdiğin insanın sesini telefondan duymaya alışmak, onun kokusunu unutmamak için hafızana sarılmak, sadece yazdığı bir mesajla gülümsemek demektir. Her "günaydın" mesajı bir sarılma, her "iyi geceler" dileği bir öpücük olur. Bu aşk, özlemin her halini bilendir. Onu düşündüğün de içini bir sıcaklık değil, tarifsiz bir boşluk sarar. Ama o boşluk bile güzeldir, çünkü onunla ilgilidir. Beklemek, sabretmek, güvenmek… Bunlar bir ilişkide belki de en çok zorlanılan şeylerdir; ama uzak mesafe aşkında bunlar sevmenin ta kendisidir. Uzak mesafe aşkı, birlikte geçirilen zamanın değil, birlikte yaşanan duyguların gücüne dayanır. Her görüşmenin özel, her dokunuşun unutulmaz, her vedanın biraz daha zor olduğu bir sevda biçimidir. Çünkü vedaların ardından gelen sessizlik bile bir bekleyişin habercisidir; bir dahaki kavuşmaya kadar süren içli bir dua gibidir ve en güzeli şudur: Uzak mesafe aşkında, mesafe ne kadar uzak olursa olsun, kalpler yan yana atmayı sürdürür. Çünkü aşk, fiziki yakınlıktan çok, ruhların birbirine değmesidir.

32 Nisan gibi, Pembe Arı gibi, Uçan Inek gibi bir şey.

Çünkü uzak mesafe aşkı diye bir şey yok ve olamaz. Aşkın içinde fiziksellik de var. Temas var. Haliyle o olmadan olmaz. Sütsüz yoğurt olur mu? Olmaz.

Uzak mesafeden sevgi olur, saygı olur, ilgi olur vs. pek çok şey olur ama aşk olmaz.

Platonik de olmaz, aşk dediğin karşılıklı ve birlikte yaşanabilen bir şeydir. Tek taraflı aşk da olmaz. İlk görüşte de olmaz çünkü ilk görüşte güvenemezsin.

Aşk zannedilen bu gibi şeylerin hepsinin sonucu hüsrandır. Aşk %100 uyumdur; iki vücut, iki hayat, iki karakter ama tek eşlenme.