Çağ neden böyle?

Bu çağın verdiği gönül yorgunluğu kalabalıklar arasında yalnızlık gibi. Bir kuşum ama sanki uçamayacağımı düşünüp öylece kalmışım gibi hissediyorum. Oysaki o kadar güzel duygularım var kendimce. Hayata farklı bakarım, insanları kırmamaya dikkat ederim, sevdiğim insanlara değer veririm. Birisi beni üzse dahi sadece hayatımdan uzaklaştırırım ne bir hasetlik ne bir kin yoktur. Anlamıyorum böyleyken nasıl istediğim şeyi gerçek koşulsuz sevgiyi bulamıyorum. Millet prenses olmuş. Sevmeyi bilenler de kabuğuna çekilmiş durumda. Ciddi ilişkiden kaçan insanlar, iğrenç ilişkiler hayattan o kadar soğuttu ki. Kendine odaklan diyenler olacak… Zaten 25 yıl öyle yaşadım meslek edinmek için çabaladım başardım da şimdi bir başıma yaşıyorum. İnsan bazen gezse de tozsa da parası olsa da eksik hissediyor işte. Sonsuza kadar biz kabul etmesekte bu böyle olacak. İçimdeki o boşluk dolmuyor… Grip oldum ve bu halimle bir başıma kendime yetmeye çalış yetiyorum da ama ilgi insana iyi gelebilir diye düşünüyorum. Hayatıma da hep beni üzecek tipleri çekiyorum ve umudum kalmıyor. O kadar yorucu ki….
Çağ neden böyle?
Cevapla