İlişkim bittiğinde içim yanıyor olsa bile karşı tarafa mutluluk dilerim, çünkü sevdiğim birine beddua edemem. Ne yaşanırsa yaşansın, bende izi olan biri için kötü şeyler düşünmek bana yakışmaz. Çirkinleşmek, aslında kendine zarar vermek gibi geliyor bana. O yüzden giderken bile sessiz kalmayı seçerim. İçimde ne fırtınalar kopsa da, o fırtınayı dışarı kusmam. Çünkü bazı vedalar ağırdır ama asaletle taşındığında geride pişmanlık değil, bir duruş bırakır. Herkes kendi yolunu bulur elbet, ben kalbimi kirletmeden yürümeyi seçerim.
Eğer içimde hâlâ bir sevgi kırıntısı kalmışsa, umarım mutlu olursun der geçerim. Ama bana gerçekten haksızlık yapıldıysa içimi parçalayıp gitmişse kusura bakmasın da melek kesilemem. Çirkinleşmem belki ama susmam da. Ne hissediyorsam söylerim ki içimde kalmaz. Ama sonra da arkamı döner yürür giderim çünkü geçmişe takılı kalmak bana göre değil. Kin tutmam ama yaşattığını da unutmam. Herkes hak ettiğini yaşasın isterim.
Mutluluklar dilerim. Çok mutlu olsun isterim. Benimle mutlu değilmiş ki bitirmişiz diye düşünür onu mutlu edecek birileri çıksın karşısına diye dua ederim.
İnsan gibi bitirmeyi başarabilen mutlu olsun tabiki ama bensiz oldugu mutluluk beni bağlamıyor. 😅 kötü de konuşmam cehennemin dibine kadar yolu var orada buluşulur bir şekilde bi ara zaten.