Uzun ilişki sonrası dönemden nasıl çıkılır?

Liseden en yakın arkadaşlarımdan biriydi. Bir gün bana duygularını açıkladı. O dönem ilişki düşünmediğimi söyledim. Fakat bir süre sonra, “Ne kaybederim?” diyerek onunla birlikte olmayı kabul ettim. Ama başlarda bu ilişkiyi yürütemedim. İnişli çıkışlı bir süreç yaşadık; ayrıldım, geri döndüm derken ondan son bir şans istedim. Defalarca hayal kırıklığına uğramasına rağmen beni tekrar kabul etti. O andan itibaren gerçekten çok güzel bir ilişki yaşadık. Herkesin imrenerek baktığı, saygılı, aşk dolu, güzel bir ilişkimiz oldu. Kız sevgisini öyle içten ve yoğun hissettiriyordu ki bunu tarif etmem çok zor. Ben de seviyordum, değer veriyordum ama onu hiçbir zaman vazgeçilmezim olarak görmemiştim. Liseyi bitirdikten sonra mezuna kalmaya karar verdik. Bu süreçte ona olan hislerim çok daha netleşti. Artık çok emindim ve hayatımın merkezine onu koydum. Sırf o bir saniye gülümsesin diye elimden gelen her şeyi yaptım. Onun mutlu olması için zaman zaman kendimden bile verdim. Ancak bu duygusal yoğunluk ve sınav maratonu başladığında her şey yavaş yavaş değişmeye başladı. Önce ilgisi azaldı, sonra sevgisini daha az hissetmeye başladım. Durumu ona sık sık dile getiriyordum ama “Bu bir süreç, her zaman böyle olmayacağım, hep en kötüsünü düşünme” diyordu. Ben de kendimi bu sürecin geçici olduğuna inandırarak sakin kalmaya çalıştım. Ama zamanla durum daha da kötüleşti. Eskiden bir mesajına bir saniye geç cevap versem sorun olurdu; şimdi ise konuşabilmek için neredeyse yalvaracak hale geldim. Günde bir saat bile sohbet edemez olduk. Çalıştığını bilsem anlayış gösterirdim ama çalışmadığını da biliyordum. Sürekli bu yüzden tartışmalar yaşamaya başladık. İyice yabancılaştık. Bir gece yine bir tartışmanın ardından, artık böyle devam edemeyeceğimizi, sevgili olarak mutlu etme gücünün kalmadığını söyledi ve ayrılmak istediğini dile getirdi. O an gerçekten çok kırıldım ama bu karara itiraz etmedim. Sadece yüz yüze konuşmak istediğimi söyledim, kabul etti ve buluştuk. Konuşurken gözyaşlarını tutamıyor, zorlanıyordu. Gerçekten de sınav dönemi ve başka sebepler yüzünden ilişkiyi yürütecek gücünün kalmadığını hissettim. Eyvallah dedim. Bir süre sonra tekrar yazdım, belki üstüne çok gitmişimdir, hatalarımın farkındayım, istersen düzeltebiliriz diye. “Bu kararı verirken çok zorlandım, kendime güvenseydim zaten bu kararı vermezdim” gibi şeyler söyledi. O gece saatlerce konuştuk. İyi dileklerimizi ilettik, ihtiyaç duyarsak yazabileceğimizi söyledik. Ama ben hala başka sebeplerin olduğunu düşünüyorum. O konuşmada da bu tarz şeyler söyledi. İki ay geçti, bir kez bile yazmadı. Ben sadece bir kere nasılsın diye sordum, sonra ben de yazmadım. Sonra tekrar görüşmek istediğimi söyledim, kafamdaki soru işaretlerini netleştirmek için. Çünkü seven insan merak eder, yazar, sorar. Ama onda hiçbir iletişim yoktu. Buluşmaya geldi, sanki iki yıllık geçmişimiz hiç yokmuş gibi rahattı. “Beni kısıtlasan, zorlasan anlarım ama ilişki bitince rahatlamış gibi hissettim” dedi. “Yokluğunu çok hissetmiyorum” dedi. Bu sözler, birini uzaklaştırmak için söylenen en net ifadelerdi. “Ortada bir şey yokken ne değişti?” dedim. “Sana şu oldu diyemem, net bir an yok” gibi yanıtlar verdi. İçim içimi yese de zorlamadım, eyvallah dedim. Ayrılığımızın üzerinden iki ay geçti. Onun bu hale gelmesi beni gerçekten çok üzdü. Güzel şekilde ayrılmak, istediğinde yazabilmek bazen güzel bir şey gibi görünse de, aslında hiç de öyle değil. Çünkü ortada çözebileceğin bir sorun kalmamış oluyor. Sadece zamanın ne getireceğini bekliyorsun. Sizce niye bu duruma geldi? Böyle bir süreçten çıkmak için ne yapmam gerekiyor?