Bir insan bir insanı sevmeyi nasıl bırakır, neresinden bırakır? Elinin hamurunu temizler gibi mi?

Bir insan, bir insanı sevmeyi öyle elinin hamurunu siler gibi bırakamaz. Bu iş kalpten başlar ama bitişi akıldan geçer. Önce göz kırpmalar azalır, sonra ses tonundaki sıcaklık kaybolur, en son da içten gelen o koşulsuz bağlılık yavaş yavaş silinir. Bir insanı sevmeyi bırakmak, onu her düşündüğünde içinin sızlamasına rağmen bir şey yapmamayı öğrenmek gibidir. Vazgeçmek değil aslında, alışmak… onsuzluğa, sessizliğe, eksikliğe. Sevmek kolay, ama bırakmak... o çok başka bir sabır ister. Ve en acısı, severken bile bırakmak zorunda kalmaktır. Çünkü bazı şeyleri kalp ister, ama ruh kaldıramaz.