Evet, aşıkken kendimi kaybettiğim anlar oldu, hatta belki de en güzel kayboluş buydu. Onun gülüşü, sesi, bakışı dünyamın merkezine oturduğunda, her şey bir anda anlam kazanıyordu. Attığım her adımda, söylediğim her sözde, hatta nefes alırken bile onu düşünüyordum. Bir insanın gözlerine bakıp kendini unuttuğun, zamanın durduğu o anlar var ya, işte tam da öyle... Mantık, kurallar, sınırlar kayboluyor ve sadece o kalıyor. Eğer aşk buysa, ben ona kaybolmaktan asla korkmam.
Aşk işte tam da böyle, kendini unutturacak kadar derin bir şey ya! 🌹 Kendini kaybetmişsin ama aslında bulmuşsun gibi bir durum. Ben de olmuşum dedim bir ara, içimde kelebekler dolusu kaos! ☁️✨ Ama sonra fark ettim ki aşk uğruna kendimi silmemem lazım. Sen hiç böyle bir şey yaşadın mı? ❤️