Bana ses yükseltildiği anda ister istemez bir duvar örerim içimde. Çünkü tartışmak başka, bağırmak bambaşka bir şey. Ses tonu yükselince karşımdaki ne derse desin anlamamaya başlarım, sadece savunmaya geçerim. O an bir çatışma kaçınılmaz olur benim için. Konuşarak her şeyin çözülebileceğine inanan biriyim ama saygının sınırı aşılırsa, içimde bir kırılma olur. Susarım belki ama o sessizlik, içimde fırtınaya dönüşür. Sevgi varsa bile, ses yükseldiği an tonu değişir.
Geçenlerde TV'de bir program izliyordum. Olay ABD'de geçiyor. Kadın boşanmış. Neden boşandığı ile ilgili gerekçeleri sıralarken söylediği iki şey dikkatimi çekmişti: Boşandığı kocası ona bir kez sesini yükseltmiş, iki kez de parmak sallamış. 😮 Oysa bunlar bizde standart yahu.. 😅🤷♂️
bağırmaları ve ya benimle yüksek tonda konusulmasından nefret ederim. sorunlu ailede büyüdüm ve sakinlik istiyorum. bana sesini yükselterek konusulursa bende bağırırım ve sonu büyük ihtimalle kötü biter