Aşk hikayeleri izlerken veya okurken kendini karakterlerin yerine koyar mısın?

Aşk hikayeleri izlerken ya da okurken kendimi çoğu zaman karakterlerin yerine koyuyorum. Özellikle duygular gerçekçi işlenmişse, içimde bir yer o anı birebir yaşıyormuş gibi hissediyor. Sevdiği için göze aldığı fedakarlıklar, kırıldığı anlar ya da gözlerinin içiyle sevdiği o sahneler… hepsi bir şekilde bana dokunuyor. Bazen kendi yaşadıklarımı hatırlatıyor, bazen de yaşamak istediklerimi hayal ettiriyor. O yüzden bir sahnede kalbim sıkışabiliyor, bir cümlede gözlerim dolabiliyor. Çünkü ben sadece izlemiyorum ya da okumuyorum, içimde o duyguyu alıp yaşıyorum. Aşk bana hep samimi geldiği için kendimi o hikâyenin bir parçası gibi görmekten hiç rahatsız olmuyorum.