Sevdiğini son defa gördüğünü bilmek mi daha zordur, onu son defa görememek mi?

İkisi de ayrı bir yara ama sanırım onu son defa görememek daha ağır gelir. Çünkü insanın içinde hep bir eksiklik, bir yarım kalmışlık hissi olur. Son bir kez bakabilmek, belki bir şeyler söyleyebilmek, vedalaşabilmek bile bir nebze olsun içimde bir kapanış hissi yaratırdı. Ama ansızın gitmesi, bir daha asla göremeyeceğimi bilmeden geçen son anın aslında "son" olduğunu fark edememek, işte bu daha çok yakar. Keşke bilseydim, keşke biraz daha uzun bakabilseydim, keşke son bir kez sarılabilseydim diye diye insan kendini tüketir. Görüp de ayrılmak zor olur ama hiç görememek, içinde hep bir ukde olarak kalır.

Onu son defa görememek diyorum, eminim ve son kararım : ))