Nasıl sevmek/sevilmek istersiniz?

Bana ne gerek, bana ne gerek
Senin aşkından başka bana ne gerek
Aşkın zehir olsa yine içerim
Yolun ecel olsa korkmam geçerim
Yeter ki sevdim de ben bu aşk ile
Dünyanın kahrına gülüp geçerim
Ben zaten her acının tiryakisi olmuşum
Ömür boyu bitmeyen derdimle yorulmuşum
Gülemem, sevgilim, ben sensiz aaah
Yaşayamam, yaşayamam

Ben sevdim miydi ADAM GİBİ SEVERİM San nasıl anlatayım. Anlatabilseydim ADAMLIĞIN kitabımı yazardım

Seviyorsam, gerçekten derinden ve sahici sevmek isterim. Öyle yarım yamalak, laf olsun diye değil; güvenin, sadakatin, samimiyetin olduğu bir sevgi isterim. Sevdiğim insanın yanında kendim gibi olabilmeliyim, hiçbir şey saklamadan, olduğum gibi kabul edilmeliyim. Sevilmek konusunda da aynı şey geçerli, beni değiştirmeye çalışmadan, hatalarımla bile beni sevebilen biri olsun isterim. Gösterişe, abartılı jestlere değil, içten gelen küçük ama anlamlı şeylere değer veririm. Beni sevdiğini hissettirsin, gözlerinden okuyabileyim, zor zamanımda yanımda olsun, samimiyetini hissettirebilsin. Sevgi dediğin şey sözle değil, hislerle ve davranışlarla gerçek olur.

Gözlerime öyle bir baksın ki süslü kelimeleri gerek yok nasılsın desin yeter.
Bu bakışa kötü olmak mümkün mü?(Desem)
Gün içinde sesini duymak için kısa bir merhaba araması tarafımdan. Hiç beklemediği anda önüne çıksam.
Gül kokusu gibi keskin ve bir o kadar büyüleyici baksa bana.

Sade, samimi, gösterişsiz bir sevgi isterim. Huzur veren, yanında olduğunda “tamam, burası” dedirten. Güvenle, sabırla, sakinlikle. Hem dost gibi, hem sevgili gibi. Anlamaya çalışan, yargılamayan, zorlamayan. Ama aynı zamanda heyecanını da kaybetmeyen. Böyle bir sevip sevileyim mezara kadar gider herhalde.

Beni bi güzel eline alsa çiküfte gibi yoğursa ne güzel olur mesela

sevmek sevilmek mi neydi kız o nerenin mahsulüydü bu 🙄🙄