Duygularımı söylesem mi? İçimde mi yaşasam?

Ekim ayında gecenin bir vaktinde messenger de bir mesaj aldım. 17 senedir görüşmediğim, arkadaş grubumuzdan biri. Yaş farkımız vardı, oyuzden ben onu hep bir abi olarak görürdüm ozamanlar. Mesajı okudum, hal hatır sormuştu, "istersen ara", müsaitim dedim... sabaha kadar konuştuk, 9 gibi zor kapattık.. Bir ara çocuk iken benden hoşlandığını söylemişti ama uzaklara gitme durumum olduğu için açılmadigini dedi.. Kafamız güzeldi, oyuzden onun dediğini çok ciddiye almadım..
Birkaç gün sonra ikinci konuşmamız, yine sabaha kadar.. bu sefer yine konuyu açtı ve daha da ileriye gitti.. gitti derken konuşmamız normal arkadas olarak tabi ama çok kafa dengi, ayni zamanda da saygılı bir seviyede.. dediği buydu.. "şimdi gel, çocuklarına birlikte, ben seni kraliçem yaparım " ben orada bir dondum, gözlerim doldu ve gelemem dedim..
Yurtdışında yaşıyorum, çocuklarımın geleceği için burada kalmam lazım, oğlum 18 olana kadar buraya bağlı hissediyorum kendimi açıkçası, bunu ona da söyledim.
3 yıldır hayatimda kimse yok çünkü ihtiyacim yok gibi hissediyorum. Tam olacak iken, arkamı dönüp kaçtım. Bu duygular nasıl oldu şimdi hiç anlamadım..
O konusmalardan sonra haftada 1-2 kes konusmuslugumuz oldu hep, işin tuhaf tarafı her sabah ikimizden biri "Günaydın ♥️" veya "Günaydın ⚘️" gerisi yok... hersey havada kaldı gibi. Onunla konuşurken bazen sözlerimiz bitiyor gibi, ve birbirimize bakıyoruz sadece, konu açmam gerek duyarken de saçmalıyorum (halbuki sadece bakışmak yeter bana, ama o sıkılmasın derdindeyim, halbuki biz sanki bakışlarla anlaşabiliyormuşuz gibi..)
Bu olay bugün oldu, saçmaladım, o da biraz bozuldu gibi, özür dileyecektim ve bakış meselesini yazacaktim, öylece açılmış ta olacaktım.. 30 dk mesaj yazıp yazıp sildim, yine de gönderemedim. Korkuyorum, hem olacaklardan, hem aramızda onun düşüncesinden.. bazen de diyorum ki.. "31 yaşında 2 çocuklu kadın... aşk senin neyine? Kendine gel!" Unutmaya karar verdim ama "Günaydın " mesajları izin vermiyor, hissettiğim duygu da çok güzel ♥️