Kendime Göre Uygun Bir Eş Kalmadı. Peki Sen Birine Göre Uygun Bir Eş Kaldın mı?

Kızlarsoruyor da her gün en az 20-30 soru da "kendi hariç" güvenebilecek insan kalamadı gibi diyor da

sana farklıbir penceren birşeyler paylaşmak istedim.
Benim çocukluğumda yani 1980 ler de herkes neredeyse fakirdi. O yıllarda Barış Manço’nun Ahmet Bey’in Ceketi şarkısı popüler olmuştu. O kadar ki, insanların sırtında bir ceket görmek, adeta bir zenginlik göstergesiydi. Ama mahallemizde kimsenin birbirine hava atacak caka satacak hali de mecali de yoktu, kıskançlık ya da haset edebilecekler ancak zenginler di lüksdü…

Biz, annemin dikiş makinesinden kalan boş iplik makaralarını birleştirip oyuncak arabalar yapardık. Dört tekerlekli kamyonlar, altı tekerlekli tırlar üretmeye çalışırdık. Elbette, hazır oyuncaklar da satılıyordu ama ekonomik imkânsızlıklar bizi kendi eğlencemizi zevklerimiz üretmeye yönlendiriyordu. Belki de bu yüzden hayaller kurmak ve tasarım, üretim gücümüz daha genişti, belki de bu yüzden küçük şeylerden büyük mutluluklar çıkarabiliyorduk.

Mahallede birbirini seven gençler evlenmek istediklerinde konu komşu imece usulü çeyizlik eşyalar getirirdi. Çünkü bir ev kurmak, sadece o iki gencin meselesi değildi, mahallenin ortak sorumluluğuydu. Güven duygusu, insalar arasında sorgulanıp arana bir ihtiyaç duyulacak bir şey bile değildi, istesen de karşılığın da ne alacaksın gibiydi. Hep birşyeler eksikdi hep bir şey eskiydi ama hiç bir şey lüks değil di, Bu hayatımızın olağan hâliydi.

O günlerde insanlar imansızlıklar fakirlik fukaralık içinde iken birbirilerini sevebiliyordu, saymak nerde ise şartı, herkesin yanlışları vardı ama atmak da lüks dü o yüzden canla başla düzeltmeye çalışıyordu. Başka da bir imkânları da yoktu… Ama belki de en büyük zenginlik buydu: İnsanlar, sevdiklerini ve sevgiyi üretmeyi biliyorlardı.