Eş/Sevgiliniz Sizi Aldatması Durumunda Sizin Ne ya da Neyi Yapabileceğinizi Bilseydi Buna Cesar ya da Cüret Edemezdi?

Bu yaşa ve zamana kadar, aldatma isteği duyan insanlardan dinlediklerime dayanarak vardığım sonuç şudur: Bana göre aldatmanın temelinde, tanımlanamamış veya hissedilememiş sevgi ve cinsellik yatıyor.

Öncelikle, sevgi ve ondan doğan cinsellik tam olarak nedir? Bunu bir örnekle açıklamak gerekirse: Diyelim ki, sevdiği kişi dünyadaki en yüksek dağ olsun ve o dağın zirvesine çıkmış olsun. O noktada gerçekten ne hisseder? Ve bu hissettiği şey, gerçekten zirveye ulaştığını kanıtlar mı? Eğer en zirveye çıkmış olmanın net bir tanımı yoksa, kişi hâlâ sorgulamaya devam eder: "Bunu neden yaşayamıyorum?" veya "Yaşadığım şeyin gerçekten en iyisi olup olmadığını nasıl anlayabilirim?"

Bir sağlık çalışanı olarak insanı bir otomobile benzetirsek, cinselliği sağlayan uzuvları aracın motoru ve diğer mekanik aksamları gibi düşünebiliriz. Yakıt gibi, ne kadar enerji gerekli? İyi bir sürüş için ne kadar güç üretilmeli? Aracın kullanım amacı ve konforu ne kadar beklentileri karşılıyor? Yan koltukta oturan kişiye nasıl bir deneyim sağlanıyor? Eğer bu durumu insana uyarlarsak, ortaya hiçbir doğal prensibe tam olarak uymayan bir sonuç çıkar.

Çünkü insan bedeni; ortam, fiziksel ve biyolojik güç, zihinsel ve bedensel dayanıklılık, sıcaklık, iyi veya kötü yaşam koşulları gibi değişken faktörlere bağlıdır.

Tüm bu unsurları, bir mekanik uzmanının bir aracı anlaması gibi, bir sağlık uzmanı olarak değerlendirdiğimizde, cinselliğin yalnızca biyolojik bir ihtiyaç olmadığını, aynı zamanda düşünsel ve duygusal bir denge gerektirdiğini de anlarız.

Asıl mesele, insanların yalnızca dinleyerek değil, gerçek anlamda deneyimleyerek "İşte, benim için tam olarak istediğim şey bu" ya da "Hayır, bu değil" diyebilmesin de yatan merak.

Konuya birazda farklı bir üslup ve farklı bir örnek ile farklı tarza sahip kişilere yönelik ilham vermeye çalışayım.

Aldatma konusunda "yalan, dolan, kişiye göre değişir" muhabbetini bir kenara bırakalım. Erkekler bu işte açık ara önde. Hatta M. Ö.’den kalma bir sözde bile bu meseleye gönderme var: "At, avrat, silah." Bugünün dünyasında ise bu üçleme “güç, para, araba ve kadın” dörtgenine dönüşmüş. Tipik bir erkeğin zaaf haritası burada yatıyor.

Ben bu dörtlüden özellikle "At ve Avrat" yerine "Kadın ve araba" takıntısından Arabayı ele alarak kadın meselesine bakış açısını almak istiyorum. Çünkü bu iş, sadece bir ulaşım aracı meselesi değil; bir saplantı, bir olgu, hatta bir kimlik göstergesi haline gelmiş durumda.

Şimdi düşün, bir adam var… Arabalara sevdalı demek hafif kalır, adam resmen TAKINTI hastası! Öyle ki, neredeyse her ay iki araba değiştiriyor. Aldığı her arabayı da mutlaka sağa, sola kişilere gösterip soruyor: “Buarabam nasıl? Sence güzel mi?”... “Güzel tabi ama benim imkanım olsa ben bununyerine şu otomobilin şu modeli alırdım.”

Ve işte film burada kopuyor! Adamın zihninde bilimez kaos : “Bak gördün mü, daha iyisi varmış! buna sat git onu al” O andan itibaren, aldığı araba gözünde düşüyor. Çünkü onun için artık “Başkalarınca daha iyisi denilen ” bir şey var! “Daha konforlusu, daha güçlüsü, daha fiyakalısı” derken bir türlü tatmin olmuyor, istediği arabayı bir türlü ortak noktada buluşup sahip olamıyor.

Bu benzer döngü, Eş ilişkilerde de böyle bence? Hep “daha iyisi” var diye düşünen, elindekini değersizleştiren insanlar... Ama gerçek şu ki, mükemmeli ararken var olanı harcıyoruz. O yüzden bazen durup kendimize sormamız lazım: Gerçekten ne istiyoruz, yoksa sadece başkalarının beğenisinin peşinde mi koşuyoruz?