Bazen eşimi affedemiyorum destek almalı mıyım?

Bu öfke patlamaları ilk zamanlar çok daha kötüydü ve defalarca eşimle de bunun üstesinden gelmeye çalıştık. Gerçekten o da ben bunları yaşadığım için çok üzüldü.
Unutumadığım şeyler var evet bunu eşimle konuşuyorum özür diliyor hatta öyle ki benimle birlikte duygulanıyor sarılıyor kendine kızıyor utanç duygusundan yüzüme bakamıyor ama aradan biraz zamana geçince aklıma geldiğinde oturup ağlıyorum.
Misal ayrı olduğumuz ve tercih yapmamın istendiği o dönemde bir gün nişanlımı aradım çünkü ablamlara seneler sonra kafa tutmuştum. İlk defa hayatımın ipleri benim elimdeydi. O gün eniştemle ablam benimle bir konuşma yaptılar onunla devam edersen kapımıza gelemezsin diye..

Bende izin isteyip anneme gideceğimi söyleyip evden çıktım nişanlımı aradım gel dedim ne olursun 5 dk bile olsa gel. Elimi tut diyorsun ama yanımda bile olamıyorsun demiştim.
Abisinin dükkanındaydı ve bizim evlerimiz de dükkan da hepsi birbirine çok yakın. 10 adımlık yerlerde hepsi.. ve o gelmedi. İşte telefon bekliyorum işe gideceğim dedi. Bende ona dedim ki kaçta gelirsen gel seni beklerim istersen gece 3 olsun farketmez dedim ve anneme gittim. O gün şansıma elektrikler gitti ve şarjım %1 e kadar düştü ve o şarjla bile telefona dokunmadan gecenin kör karanlığında 03.00 e kadar bekledim. Uyuamadım , kalp çarpıntısı da başlamıştı. Vee o gece aramadı. Gelmedi.
Oysaki gecenin bilmem kaçı bile olsaydı ben koşarak giderdim. Ona ihtiyacım vardı. Beni çok etkileyen aklıma gelen günlerden birisi budur.

Evlerde duramıyordum. Online terapi aldım. Onu bile gittim dışarda metruk bir yerde yaptım. Yıllarca ablamın evinde o evde yaşamak zorunda kaldım minnet duygusuyla yaşamak nedir çok iyi biliyorum.
Minnet duygusu diye diye kendi gençliğini ablamın evlatlarına harcadım. Sadece kızına bakmadım. İlk oğluyla başladı bu serüven ve evlenmemi isteyen de ablamlardı. Eşimle tanışmama vesile olan ise eniştemdi.
Sonrasında ise daha ilişkim başlar başlamaz evlenince kızıma bakmaya devam edeceksin baskısı yapan da onlardı.
Beni kabul etmekten başka bir seçeneği seçmemi istemediler bile. Daha sevgiliyken ona da aynı şeyi söyledi ablam “o kızıma bakacak..”
bu öyle bir cümleydi ki hayır diyemiyordunuz.

Tabii ki ilişkimde çok hatalarımız oldu.
Ailelerimizin de yanlışları oldu.
İki aile asla birbiriyle anlaşamadılar. Eşimin ailesi çok farklılar. Eşimin babası elini cebine atan birisi hiç olmadı.
Bizi bu yönden hep zorladı. Annem benim saf bir kadındır bu yüzden ablamın karışması onlar tarafından hoş karşılanmadı.
Eşimin ailesi bana bir bilezik bile takmadılar ama onun yerine eşim taktı. Gelinliğimi kınalığımı eşim aldı. Bana bütçemiz yok diyerek kendilerinin çok uyguna buldukları bedeni bile bana göre çok büyük olan bir gelinliği deneyip terzide yaptırıp giymemi uygun gördüler.
Tül meselesine gelince ise eşimin görüşüne göre ablam da onu aramış sanırım sormadım ablama hatırlamıyorum da zaten o gün aramış mıydı diye ama bazen ablam da baskı kuruyordu nişanlımın üzerinde ve nişanlım da bunu sevmiyordu.
İşte ablan neden söylüyor sen söyle derdi hep.

O gün birkaç kere nişanlımı arayınca eşim de sinir olmuş üstüne de ben arayıp tüllerimi alır mısın hazırmış diyince inada bindirmiş. Sonrasında kavga ediyoruz tabii alsan ne olur beklese ne olur diyerek..
ve en sonunda ben ısrarla ayrılacak mısın diyorum ve o da bitti diyor.
Eşimi affedemediğim ikinci kısım ise ablamın onu aradığında benim bundan haberim bile yoktu zaten onun kestirip atmış olması. Evet abla bitti demesi. Yani bunu keşke önce benimle konuşsaydı.
Öyle bir süreçteydik ki düşünün ki diyorum ya birkaç gün önce evimizi temizlemiştim. Arada sırada ev yakın olduğu için gidip temizliyordum.
Çeyizlerimi açmıştık yerleştirmiştik çoğunu..
sonrasında aynı gün büyük ablamın kızı var o da aradı nişanlımı hoparlörü açtı ablam yoktu yanımızda işte sordu bak Ece çok üzgün emin misin dedi o da direkt eminim bitti dedi. Ve sonrasında ise işleri daha ilerletip abisinin eniştemi arayıp hesap yapalım akşam geleceğiz demesi.. sadece nişanlımın anne babasının haberi yoktu.
Hep eşime şunu sordum ben o gün eve gelmemiş olsaydım siz abinle gelip ne yapacaktınız dedim. O da tabii ki yine seninle konuşmak isteyecektim dedi. Bende kızdım peki ya dedim sen bu işi çocuk oyuncağı mı sanıyordun dedim düşünsene dedim abin hesap yapın geliyoruz diyor dedim sence orada sen bunu desen abin ne o zaman ayrıldık bitti diyorsun demez miydi sana dedim.

İşte burada aklım almıyor. Madem seviyordun hâlâ o zaman neden herkese bitti dedin kararlıyım dedin diyorum.
Kendince bir anlık öfkeyle hareket ettim diyor ama bu bana yeterli bir açıklama olarak gelmedi bir türlü.
Belki defalarca konuştuk ama bu kısımda onu anlayamıyorum bir türlü.
Misal benim bir hatam da her şeyi ailemle paylaşıyor olmamdı. Kavga etsek hemen öğreniyorlardı sonrasında biz konuşup anlaşıp unutuyorduk ama onlar unutmuyorlardı.
Bir diğer şey ise ablamın onu iş yerindeyken aramış olması.. nişanlıma göre bu onu daha da alevlendiren olaylardan birisiydi. Sen niye aramadın da ablan aradı demişti.
Ben de ona ben çok üzgündüm ve ablamıj aradığından da haberim yoktu. Sende ona bitti abla kararlıyım demeyebilirdin dedim o da işten çıkıp gelip bana bunu demeyebilirdi bende bunu ondan değil belki senden öğrenebilirdim hatta belki de bu noktaya gelmeden de halledebilirdik dedim. Sen işleri bu raddeye getirdin dedim.

Hepsini okur musun bilmem ama yorumun için de ayrıca çok teşekkür ederim. En doğru yorumu sen yaptın.