İtiraf + kendimden nefret etme?

Uzun zamandır birinden hoşlanıyorum. Her şey bir parfüm ile başladı. Kokusundan çok etkilenmiştim. Olaylar sadece parfümle kalmadı. Sanki evren bizim bir araya gelmemizi istiyor gibiydi. Sürekli denk gelmeye başlamıştık, aynı ortamlara denk düştük hep. Ardından konuşmaya başladık. Belki inanmazsınız ama konuşmaları o başlattı. Onu her gördüğümde aklım başımdan gidiyordu ve bundan ötürü az konuşmayı tercih ediyordum. Heyecandan yanlış bir şey derim de benden soğur diye korktum. Ben öyle çabuk ısınmadım çünkü hayatım boyunca hiç sevgilim olmadı (flört de dahil) o yüzden neyin ne olduğunu kestiremiyor, nasıl davranacağımı bilmiyordum. Bir süre sonra o yollar tersine döndü. Artık aynı ortamlarda çok nadir denk geliyorduk. Ve git gide çocuk benimle iletişimi kesmeye başladı. Ben de adım attım o sıralarda ve ufak bir etkileşim de almıştım. Heyecandan eve nasıl gittiğimi bilmiyordum. Çok mutluydum. Sonra ne oldu dersiniz.. Tüm yollarımız ayrıldı. Çocuk 180 derece döndü resmen. Hiçbir yerde denk gelmiyor, bir şekilde başkalarıyla flört ettiğini duyuyordum. O beyefendi çocuk gitmiş ortamcı, karaktersiz biri dönmüştü. Ama onu sevmekten vazgeçemedim. Bir süre geçti ve sevgilisi olduğunu öğrendim. Başımdan aşağı kaynar sular akmıştı. Sevgilisi olduğunu öğrenince unutacağımdan emindim çünkü aksi düşünülemezdi. Ama unutamadım. Ve en acı tarafı o kızı öptüğünü bile görmüştüm. Sevgilisi öpmesi normal tabii ki ama kalbim çok fena kırılmıştı. Kendimden nefret etmeye başlamıştım. Nasıl sevgilisi olan birini sevmeye devam edersin diye kendime kızdım. Ve bunu düşünerek hiç unutamadığımı fark ettim. Yavaş yavaş aklımdan silinmeye başlamıştı ama işte yine o an gelmişti. Hiç denk gelmeyen sadece kendi çabalarımla gördüğüm çocuk ile karşılaşmaya başladık. Etrafa öylesine bakarken gözlerimle onun gözlerinin birleşmesi kalbimin delice atmasına sebep oluyordu. Ve duyduğum kadarıyla sevgilisinden de ayrılmıştı. Sürekli sürekli göz göze gelmeye başlamıştık. Ve sonra ne oldu dersiniz tamamen bitti. Artık yollarımız bir daha asla kesişmeyecek. Kendimden nefret ederek onu sevmeye her zaman devam edeceğim gibi hissediyorum. Çok uzun yazdım kusura bakmayın buraya kadar okuduysanız da teşekkür ederim. Arkadaşlarıma anlatmaya çekiniyorum çünkü onlara çoktan unuttuğumu söyledim. Ama onu gerçekte görmesem rüyalarımda görüyordum. Onu unutmam asıl mümkün olabilir?