Kendimden nefret ediyorum vicdanımı dinliyorum hep ve engel olamıyorum sizde öyle mi?

merhabalar Hep başkalarına koşuyorum ben ama kendimi hiç önemsemiyorum. Maddi durumum kötü, kitap almak için para biriktiriyorum; bazen aç kalsam bile yemek almam, kuru ekmek varsa yeter. Ama bugün markette bir çocuk oyuncağını alamadı, parası yetmedi kalanını ben ödedim. Kendime çikolata almam ama başkasına veririm. Üç hafta önce köpek kovaladı beni, korkudan hâlâ kekeliyorum. O an arkadaşımla birlikte yere düştük ama önce ona koştum, köpeklere bağırıp uzaklaştırdım. Cebimde son 50 lira olsa, arkadaşımın parası yoksa kahveyi yine ikimize alırım. Ama kimse benim için aynı şeyi yapmaz. Kullanıldığımı biliyorum ama vicdanım el vermiyor, yine de insanları düşünüyorum. düzeltmeye çalıştım kendimi doktora bile gittim doktor depresyon tedavisi uyguladı ama depresyon da değilim ben.

Güncellemeler
7 ay
Onu geçtim 1 yıl önce aldatıldım bu kişiye bile yardıma gittim sevgilisi için ailesine arkadaşım gibi davrandım sevgilisine ve onu dışarı çıkarıp eski sevgilimle buluşturdum pişman değilim ztn o kişiyi sevmiyorum ama arkadaş gözüyle bakıyorum sonuçta iyi anilarimiz oldu ama aklımı dinlemiyorum ve vicdanımi dinliyorum.
Kendimden nefret ediyorum vicdanımı dinliyorum hep ve engel olamıyorum sizde öyle mi?
Cevapla