Sevgililik ilişkilerinde, 30 yaşının altındaki erkeklerden ciddiyet beklemek saçma mı?

Saçma değil ama pek bulunabilir bir şey de değil.

Aynısı kadınlar için de geçerli; cinsiyetçi bakmamak lazım olaya...

Yirmili yaşların başında sosyal ortamlardan çıkmıyoruz. Malumunuz, eğitim hayatı ve sıkça rastladığımız aktiviteler... Hep böyle geçeceğini sanıyoruz ömrümüzün.

Hayatta olan, yahut sağlıklı bir ana baba. Her ne kadar kuşak çatışması olsa da, birer ebeveyn olarak memnun edemeseler de bizi, aslında güçleri ve zihniyetleri kadar destek oluyorlar; genelimize. Yorulduğumuz yere han yaptıranları dahi var.

İş bulma sorunsalı ile savaşırken eşrafın çabaları, tanıdıkların devreye girişleri, yine elimizden tutanlar...

Yirmilerde yalnız kalmıyoruz pek. Bizden beklentiler de çok yüksek değil.

Sonra rock barlar yerini meyhane masalarına bırakıyor, kostümlü çılgın partiler ise abiye ve kravatlara. Dün birlikte headbang yaptığımız 'kanka'nın, bugün düğününe gidiyoruz. Yahut birlikte kahve içerken yan masayı çekiştirdiğimiz 'şekerim'in bebeğini pışpışlıyoruz.

Yavaş yavaş saçları beyazlaşan anneler, market poşetlerini taşırken nefes nefese kalan babalar bize rol model oluyor. Minnet borcundan mıdır yoksa kaybetme korkusundan mı bilinmez; temizliğe yardım etmek veya poşetleri taşımak nihayet bir vahiy gibi gelip çatıyor.

Google aramalarımız 'Bu şehrin en trend mekanları'ndan, 'Devlet dairesinde filanca evrak nasıl doldurulur?'a dönüşüyor.

Protestolardan, mitinglerden daha çok, cenazelere katılıyoruz. Hastane koridorlarında birileri için koşturup, gerekirse bankta yatıyoruz.

Uykusuz gecelerimizin sebebi 'eller havaya' değil, sorumluluklarımız oluyor.

Nihayetinde, pişiriyoruz. Yirmilerde bizi bir tencere yerine koyup, içimize ne varsa dolduran lanet hayat; otuzlarda ocağı yakıyor.

Bu sebepten o yıllardan itibaren dibimiz kara, bu sebepten pek bir ciddiyiz.

Tabi henüz yeterince değil. Belki de kırklarımda tüm bu yazdıklarıma bakıp 'Hadi len ordan, çocuktum o zamanlar' diyeceğim; kimbilir...

Şayet böyle olursa, iyice kararmış tencereyi kalaylatıp, suni ama parlak bir hayat için çırpınırız belki.

Yaşarsak göreceğiz...

Karakter meselesi öyle insanlar gördüm ki 20 yaşında evlenip eşinin ve çocuğunun geleceği için en zor mesleklerde çalışır bir kere bile syan etmezdi ve gerçekten derdim ki işte bu bir mutlu bir ailedir çünkü sonrasında çok güzel bir hayat yaşıyorlardı. Yaşa bağlı bir olay değil tamamen kişilik meselesidir bunu da artık karşılaştığın kişinin nasıl biri olduğuna bakarak anlaman gerekir.

Sanırım birileri ayrılmış 😂