Neden sevgiye muhtaç kaldım?

Ne bir sevgilim oldu ne bir düzgün isim oldu ne düzgün bir hayatım oldu. Yolda gezerken bazen goruyorum sevgililer dolaşıyor. Ben tek başıma otururken sürekli yanıma gelip fotoğrafimizi çeker misin diyolar kiramiyorum çekiyorum. Onları öyle mutlu görünce içim içimi kemiriyor. Sürekli evli çiftlerin sevgililerin fotoğraflarını çekiyorum. Beni yalnız görünce rica ediyolar. İnsan çok pis koyuyor. Ne bir kız arkadaşım oldu ne sevgilim ne arkadaşım. Hep yalnız kaldım. Ailemden sevgi görmüyorum. Ufakliktan beri sevgiye aç bir şekilde yasadimm hep sevgi açlığı çektim ve çekiyorum. Şu koskocaman dünyada milyarlarca insan birbirini severken neden onların arasında ben sevgi açlığı çekiyorum? Neden kimse bana sevgi göstermiyor? Ben sevilmeyecek biri de değilim ki. Neyi yanlış yapıyorum bilmiyorum? Sadece birileri tarafından sevileyim istiyorum. Herkes bana karşı yargılayıcı davranıyor. Herkes eleştiriyor. Ama kimse de demiyor ki ulan şunun neye ihtiyacı var niye böyle. Çok denedim çok istedim ama olmuyor. sanki üstümde bir lanet var o lanet yakama yapışmış beni bu dünyada rahat bırakmıyor. Ne iş hayatim yolunda gitti ne eğitim hayatım yolunda gitti hiçbirinden yana şansım yoktu. Ne de sevgiden yana. Ulan bari bı tanesi olsun şu hayatimda düzgün gitsin. 25 yaşına geldim hayatımda bir kişi beni onemsemedi sevmedi. Abi ne olurdu biri sevseydi? Sevmek için para mı harcanıyor sanki. Niye seven olmadi beni niye? Belki biri beni sevseydi hayatım bambaşka olabilirdi. O duyguyu bazen tatiriyolar ama geri cekiyolar. Sanki çöp ortasinda susuz kalırsın da bı su sesi gelir ama sadece sestir asla icemezssin onun gibi bir duygu. Bazı insanlar nasıl başarıyor helal olsun diyorum gerçekten ergenler bile birey sevgilibyapmis bir şekilde kendilerini sevdirmeyi başarmış çocuk. Ben onlar kadar da olamadım. Ben herkes tarafından nefret edildim. Dislandim. İçimde ukte kaldı sevgisizlik
Bilmem niye buraya yazıyorum ama içimi döktüm az da olsa iyi geldi.

Sevgisizlik bir insana verilen en büyük ceza