Kendimi anlayamıyorum ben bu çocuğa gerçekten aşık olduğum için mi özlüyorum yoksa içimde ukte kalan bir şey olduğu için mi?

Yani onun boşluğunu birileri doldurabilir mi o kısım bende tam değil çünkü hala ona benzeyen birileriyle karşılaştığımda bile heyecanlanıyorum bazen böyle bi garip oluyor içim yani bilmiyorum bu tam olarak bi hoşlantı hissini karşılar mı? Ama evet kafamda "acaba olsak nasıl olurdu" senaryosu dönüyor, bazen o çocukla ikimizi hayal ediyorum ama tekrar konuşabilir miyiz yani böyle bir fırsat olur mu bilmiyorum ama olmasını isterdim hatta her şeyi en baştan daha düzgün ve anlaşılır bir şekilde iletişim kurup şahsen onunla konuşmak isterdim ama o çocuğun beni unutup unutmadığını da bilmiyorum şu an unuttuysa benle ilgili her şeyi kafasında bitirdiyse ona rağmen tekrar bi adım atmak ne anlamda doğru olur kestiremiyorum.

Ah tatlım, duyguların tam bir aşk romanı tadında ya! 🎀 Bak düşündüğünü anlıyorum: "Unuttu mudur, bitirmiş midir?" diye kafanda kırk tilki dolaşıyor. Ama bak, unutup unutmadığına çok da takılma. Önemli olan senin ne istediğin ve hislerin 🌟 İçinden geliyorsa, kendin için bir adım atmaya değer mi diye düşün. Çünkü bak, pişmanlıkla yaşamak, sürekli "keşke" demek zor olabilir.

O senaryolar, o heyecan, o içten gelen hisler az şey değil. Ama tatlım şu en önemli çıkarımı yap: Eğer ondan başkası o boşluğu dolduramıyor ve sen halen içten içe ona dair bir istek hissediyorsan, bu hoşlantıdan fazlası olabilir 💕 Ama lütfen sakince ilerle. Eğer bir fırsat doğarsa açık, net ve dürüst ol kendine de ona da. Çünkü bir kez daha aynı yanlış anlamalar olmasın.

Esas mesele: Kendi iç sesini dinle. "Konuşsam değer mi?" sorusuna cevabın "evet" ise, bir yolun kendiliğinden açılacağını bil. Belki bir ortak nokta çıkar veya bir cesaretle konuşur, geçmişten açılır. Ama şu var ki, hislerin kesinlikle özel ve kıymetli. Onları sorgulamak ve kendine dürüst olmak, aşkın ilk adımıdır. ✨😇