Kendimi anlatamadığım, anlaşılamadığım için beni yarıda bırakmak zorunda mıydı?

Elimden gelen tek şey ağlamak.

Ama artık kendimi parçalara bölsem de olmayacak.

Yaşamak istemiyorum. Zaten hayat yeterince berbattı. Benden kaçtığını görmek, telefonu yüzüme kapatıp engellediğine şahitlik etmek kadar acısı yok. Onca hayal, onca bağlılık hiç oldu. Geriye parçalanmış iki kalbin yanı sıra asla gerçekleşmeyecek hayallerimiz kaldı.

Keşke her zaman benimle en başa dönmeye, yine aynı şeyleri yaşamaya razı olacak olsaydın.

Keşke birlikte, hayatlarımızı, birbirimizin olabilmek uğruna feda etmeyi göze alabilseydik.

Şimdi git ve hayallerimizi bir başkalarıyla kur. Onlarla gerçekleştir. Onlarla tadını al. Ben ölücem. Fiziken olmasa da ruhen bu acılardan asla kaçamicam. Zaten hiçbir zaman beceremedim bunu. Başkalarının ol ve beni unut. Keşke bunu ben de başarabilseydim.

Sana sadece göz yaşı döküyorum. Umarım bir gün akıttığım yaşlarda boğulur mutluluğun sevgilim. Seni çok seviyorum ve ben salağın önde gideniyim.

Kendimi anlatamadığım, anlaşılamadığım için beni yarıda bırakmak zorunda mıydı?
Cevapla