Hep terk edilen ben oluyorum?

Kyk'da kalıyorum, ailemiz geçiriyorum 4 senedir maalesef. Bu sene de öyle olacak. Oda arkadaşlarımın hepsi de gittl evlerine. Ben gidemiyorum evim çok uzak... Manitam vardı sağ olsun bugün terk etti beni. Kimse bilmiyor bile bu durumu. Oturdum ders çalışıyorum ama odaklanamıyorum... Odam da boş sadece ağlıyorum. En güzel, en özel günlerde hep yalnızım, gerçekten hayat iki kişilik uzun bir yolculuk ama ben her şeyde her koşulda yalnızım. Mesele yılbaşı değildi aslında. Kimse için değerinin olmadığını görmem, hissetmem. Bir önceliğim yok, hep terk edilen ben oluyorum, bir paçavra gibi köşeye fırlatılan. Bambaşka hissettiriyor artık.

Hep terk edilen ben oluyorum?
Cevapla