Uzun sure yalniz kalan insanlar bu duruma nasil alışıyor?

yalnızlık eğer kişinin kendi seçimiyse bulunmaz bir nimet gibi. ancak istenmediği halde maruz kalınıyorsa insanı intihara kadar sürükleyebilir. sürekli kitap okumak, yeni bi diziye başlamak, araştırma yapmak, yeni bir şeyler öğrenmek, yeni mekanları gezmek hatta yeni bir enstürman öğrenmek, tek başına yapılınca bir süre sonra kafayı yedirtiyor veya ben bu ara depresyondayım bilmiyorum. uzun bi zamandır hayatıma kimse girmiyor çok istememe rağmen yeni insanlarla tanışamıyorum. normalde acayip enerjik konuşkan biriyimdir ama kimse çıkmıyor karşıma bir şeyler paylaşayım yapayım edeyim. son 1 2 senedir ekseriyetle her günüm aynı geçiyor. okula kütüphaneye gidip geliyorum, hayat kimseyi karşıma çıkarmıyor veya ben bu yalnızlığı kıracak cesareti mi göstermiyorum bilmiyorum. düşün bir de İstanbul gibi bir şehirde her gün yeni yüz yeni insanlar görmeme rağmen. bu ara taxi driverdaki elemana benzetmeye başladım kendimi. alışılmıyor