Evlenebileceğinize, inancınız kaldı mı?

Ben hep derdim, 30 dan sonra evlencem diye, 30 olunca birini buldum, evlenmeyi düşündüm, sonra hayatımın acısını çektim. Allah'tan yol yakınken ayrıldık. Daha sonra bir buçuk sene kimse girmedi hayatıma, ondan sonra birini buldum. 7 ay takıldık anlaşamadık ayrıldık. Sonra bir yıl yine yalnız kaldım. Sonra Yine geçici biri geldi, bu kısa sürmüştü ama geçti gitti. Sonra bir yıl daha yalnız kaldım. Biri geldi. Oda hayatımı batırdı. Allah'tan hiç nişan söz yüzük yaşamadım kimseyle. Yanliş anlamayın şimdi. Neyse şimdide 7 aydır yalnızım. Ve sevgili bulmak da bile zorlanır oldum. Görücü mörücü diyecek olursa söyliyeyim, bizim memleketin kızları çok şımarıktır, eski şeylere saygı duyup, evlenmezler. İki kere reddedildim zaten. Görücü değil ama teyzem konuştu kızla benim için. Reddettiler yani. Kendi gelsin konuşsun. Kendi konuşmuyorsa, cesur, özgüvenli değildir diyip, baştan savıyorlar. Derken, evlenmeye inancım azaldı. Yalnızlığa da alıştım. Erkek arkadaşlarıma bile küstüm. Bir çoğuyla konuşmuyorum zaten. Yalnızım dostlarım, yalnızım yalnız. Siz ne düşünüyorsunuz peki Kendiniz hakkında? Siz evlenebilecek misiniz peki?

Bu arada İzmir kızları elini sallasa ellisi. Bazen karşı markette çalışan kızları düşünüyorum. Hepsinin konuştuğu var. Bu devirde konuştuğu olmayan kız yok denecek kadar az. Konuştuğu olmayan kızında zaten bir sorunu vardır, normal değildir o 😅