Ne oldum ben böyle?

Bir de şöyle bir şey var. Hani sevgili, mevgili gibi konulardan uzak duruyoruz ya. Bir gün biriyle hafiften böyle flört tarzı bir konuşmamız oluyor, hoşumuza gidiyor olabilir. Hepimizin sevgiye ihtiyacı var, bu bir gerçek. Birini sevmek, sevilmek, bunlar çok güzel şeyler. Kırk yılda bir biriyle konuşmuşsun, güvenmişsin, ilgi göstermiş, bir anda yok olup gitmiş. Bu ilgiyi, sevgiyi, hatta daha fazlasını gösterecek başka bir erkek illa vardır. Alışık olmadığin bir deneyimden mutluluk duyman o kişinin doğru bir insan olduğu anlamına gelmiyor. Bazı insanlar da bizim hayatlarımıza bir şeyler kattıktan sonra yok olup gidiyorlar. Bizim hayatımızdaki yeri ve amacı buydu ve görevini yaptı ve gitti gözüyle bakmak gerekiyor. Birinin arkasından üzülmek, özlem duymak eğer hak etmiyorsa yanlış bir eylem. Yazıp, konuşan biri ne oldu da yazmıyor. Seviyorsa, hoşlanıyorsa yazsın, konuşsun. Ölmedi ya sonuçta, nereye kayboluyor. İnsanları anlamak zor, ne yaptıkları belirsiz. Bugün sana dibi duşer, yarın başkasına ve seni unutur. Görüyoruz, insanlar böyle olmuş. Kimse bizim gibi iyi niyetli, aklı başında değil neredeyse.