Hayatınıza hiç narsist bir sevgili girdi mi? Onunla nasıl başa çıktınız?

Sosyal medyadan tanışmıştık. İlk zamanlar beni çok sevdiğini düşünüyordum çünkü öyle hissettiriyordu. Birbirimize yakın yerlerde yaşıyoruz ve ortak tanıdıklar falan da vardı ama daha önce onunla hiç tanışmadım ve görmedim hayatımda. Kendisi zengin bir ailenin kızıymış ve yaşadığım şehirde çevreleri çok geniş. Tabi ben bunları sonradan öğrendim. Ailesi siyasi ayağı olan , hafif muhazakar bir aile. Dini şeylere (sözde) çok önem veriyorlar. Bizim ailede bunların tam tersi. Köyün en fakir ailesinden geliyorum. Devlet kurumunda hizmetliyim bende. Babam sakat doğuştan engelli. Annem ev hanımı abimde hastanede çalışıyor kız kardeşimde KPSS çalışıyor evde. Onunla başlarda her şey çok güzel ilerliyordu. Evlenmeyi düşünüyorduk ikimizde. Zamanla bu beni ve ailemi tanımaya başladıktan sonra tavırları biraz değişmeye başladı. Başlarda da bazen laf sokuyormuş bana ama ben aşık olduğumdan hiç fark edememişim. Aşk sevgi muhabbetleri artık yavaş yavaş maddi durumlara falan kayıyordu sürekli ve bu konuyu açan da hep o oldu. Sonra aslında sandığım gibi bir hayatın yokmuş gibi söylenmeye falan başladı. Babamdan falan bahsedip insan bu yaşına kadar nasıl hiçbir şeye sahip olamaz aklım almıyor gibi sözlerde ediyordu. Sonra benim işimi eleştirmeye başladı. Statü önemliymiş falan benim statüm düşükmüş. Benle olsa kimseye benim işimden bahsedemezmiş o yüzden beni yüz üstü bırakıp gitti. Ben o sürede ona bağlanmıştım. Beni öylece bırakıp gitmesi ve beni küçük görmesi çok yaralamıştı beni. Günlerce aylarca peşinden ağladım göz yaşı döktüm Allah’a yalvardım. Bu arada beni engellemişti. Geçenlerde arkadaşla çalıştığı dükkana gittik. Babası 9 kardeş bu yüzden şehrin her yerine dağılmışlar. orada 3 ay sonra karşılaştık. Tabi öylece bakıştık konuşmadık amcası falan var diye. Sonraki gün engeli kaldırmış. Dün tekrar yazıştık aylar sonra. Acı çektiğimi bilsin istedim ve belki kararlarını değiştirir diye düşündüm. Ama gerçek yüzünü tamamıyla o yazışmada belli etti. Dışardan bakınca bu kız merhametli namazında falan edepli birisi dersin. Ama bildiğin yürüyen egoymuş kendisi. Baktım üzülmem hiç bir anlam ifade etmiyor bende artık anladığı dilden konuştum. Sürekli birbirimize laf sokup durduk. Kendini üstten görüyor üstten üstten konuşuyor. Ama hayatımı da hala merak ediyor. Bana hangi üniversiteyi kazandığımı soruyor, kiracın evden çıktı mı diye soruyor. Garip ve saçma sapan konuşmalar geçti aramızda. En sonunda da bıraktık yazmadık daha. Var mı hayatınızda böyle dengesiz bir insan?