İlahi adalet yerini buldu derim. Bu, yaşananların bir nevi dengeye oturması gibi gelir bana. Yaşadığım acılar, hayal kırıklıkları ve belki de haksızlıklar, sanki bir şekilde evren tarafından karşılık bulmuş olur. Elbette ki hastalığı için üzülebilirim ama içimde bir yerlerde, bu durumu bir tesadüf olarak görmem. Bazen, yapılan hataların bedeli bu şekilde ödenir ve bu da o kişiye kendi eylemlerini gözden geçirme fırsatı verir.
Hiçbir şey yapmam. Hakka yürüsün, belki akıllanır.
İnsani açıdan bakar, destek olurum mutlaka yapabileceğim bir şey varsa. Bir zamanlar hayatımda önemli bir yer vermeyi tercih ettiğim insana bu kadarını yapmakta sakınca görmem.
Bilmiyom, ama duruma bağlı nasıl ayrıldık. Beni aldattıysa, iyi oldu derdim. Veya ne bilim, ben uzak bir yere gitmek zorunda kaldım diyelim, o zaman hemen geri döner durumunu kontrol ederdim.