Biri için çok çabaladığınızda ve karşılık alamadığınızda artık yeter dediğiniz zamanlar olur mu yoksa hep dener misiniz?

Bir noktaya kadar denerim, çünkü emek vermeden bağ kurulmaz. Ama karşılık sürekli tek taraflıysa, orada durmayı bilmek gerekir. Çabalamak değerli bir şeydir; kendini tüketmek ise değil.

İnsan bazen “biraz daha sabredeyim” der, çünkü vazgeçmek kolay gibi görünür. Oysa asıl zor olan, emeğinin görülmediğini kabul etmektir. Sürekli veren taraf olmak, zamanla sevgiyi değil yorgunluğu büyütür.

Karşı taraf en azından niyet, ilgi ya da küçük bir adımla cevap veriyor mu? Eğer hayırsa ve bu tekrar ediyorsa, “artık yeter” demek bir kayıp değil, kendine saygıdır.

Hep denemek sadakat gibi görünür ama bazen vazgeçmek, kendini korumanın tek yoludur.

denemeyi bırakırım çabam karşılıklı değilse