Arkadaşlar, flörtleşmekten ve yeni insanlarla tanışmaktan aşırııı sıkılan bir tek ben miyim?

Hani tam "İşte bu sefer oldu, kendime uygun insanı buldum.. bununla devam ederiz artık" dediğiniz anda, karşınızdaki insanın öyle bir şeyine şahit oluyorsunuz ki, öyle bir yönünü keşfediyorsunuz ki "Ben bunu hiçte tanıyamamışım" oluyorsunuz.. O kadar zamanınıza, hevesinizin kursağınızda kalmasına yazık oluyor.. Her neyse sonra bir şekilde toparlıyorsunuz kendinizi. "Önüme bakayım, sonuçta herkes aynı değil" diyorsunuz ama sonuç yine hüsran yine hayal kırıklıgı oluyor. Ve bu bir döngü halinde devam ediyor. Tamam kimse kusursuz değildir ama bize denk gelen insanlar da ya kusurlarının bile farkında değil, sen söylediğinde de "abartıyor/büyütüyor" oluyorsun, kendi kusurlarını görmezden geliyor kabul etmiyor ya da kusurlarının farkında olmasına rağmen değiştirmek için çaba sarf etmiyor.. Daha böyle kendime uygun, beyefendi, nazik kibar, oturmasını kalkmasını bilen, nerede nasıl davranması, nerede nasıl konuşması gerektiğini bilen, üslubu güzel, saygısını bozmayan, sevgisini hissettiren, kadir kıymet değer bilen, düşünceli, anlayışıylı, vicdanlı, merhametli, çalışmayı seven, işinde gücünde olan, ortamcı olmayan, kötü alışkanlıkları veya kötü bağımlılıkları olmayan, gözü dışarda olmayan, sadık, güvenilir olan, birlikte ağlayıp birlikte kahkahalara boğulabileceğim birini istiyorum ya.. Çok mu şey istiyorum? Fark ettiyseniz hiç "şöyle yakışıklı olsun böyle zengin olsun" demedim. Hep bundan mı kaybediyoruz ya? Ağlıycam..