Kıskançlık yüzünden kısıtlanmayı kabul eden o ilişki de mutlu olabilir mi?

Ben şimdi kendime eleştiri yapayım. İnanılmaz derecede kıskanç bir insanım bazı noktalarda kısıtlama durumum oluyor bu benim en büyük kendime zararım.

Fakat ben başta her zaman sevdiğim, hoş bulamadığım konular konusunda konuşurum kişi onu dikkate almasını beklerim aldığı sürece kısıtlama yapmam. Ha benim kısıtlama dediğim kısım şudur; kızlara samimi olmamalı, içli dışlı muhabbet etmemeli bunlarda kısıtlarım diğer türlü adamı bunaltacak insan değilim.

Asla yürümez yani başta ne kadar sevgi ve mutluluk olursa olsun bir süre sonra yapılan baskılar ikisini de azaltmaya ve mutsuzluk getirmeye başlayacaktır zaten. Giyme, yapma, gitme gibi emir kipleri olmamalı ilişkide eğer sana uygun olmayan bir yaşam biçimi varsa zaten flört dönemin de görüyorsun ilişkiye baslamamalisin, atıyorum kendi başına ya da arkadaşlarıyla tatile giden birisine ilişki başladıktan sonra yapamazsın demek saçma ve huzursuzluk getirir çünki hani kaç senedir yapıyor onu şimdi neden değiştirsin ki? Olduğu gibi kabul edilmedi kısıtlamak özgürlüğü azaltır ve özgürlüğü azalan insan hırçınlaşıp huzursuzluk getirir buda sevgiyi ve mutluluğu bitirir

Uzun vadede mümkün değil. Başlarda hoş gelir, onu giyme, buraya gitme, şununla görüşme vs. Sonra kavgaların en büyükleri bunlardan patlar. Kıskançlık dozunda gayet iyi bir şey, hatta ilişkiyi diri tutar. Fakat baskılamak ve kısıtlamak tamamen bir ruh hastalığı. İnsan zaten nerede ne yapacağını bilmeli. Böyle olmayan bir insanla da sevgili falan olunmaz. Bebe belik mu avutsun millet bu yaştan sonra? Kısaca iş birliği olmalı. Kadında erkekte nerede ne yapacağını bilse kısıtlamaya, baskılamaya gerek kalmaz. Aksi olursa mutlu olunması mümkün değil.