Sevgili olmak nasıl bir his?

Kesinlikle. Bu bahsettiğimi de kötü algılamamak lazım. Çapkınlık yapamıyorum diye değil, hani böyle insan yalnız kalmak ister kafasına göre sorgusuz sualsiz kimseye hesap vermeden, o şekilde daha özgür oluyorsun.

Sevgili olmayı genel olarak yorumlamadım kendi payıma konuştum bunu da doymuşluğuma veriyorum. Çünkü ne tahammülüm kaldı, ne sabrım kaldı, ne de başkasına ayıracak vaktim kaldı.

Toksik tursil anlamam ben :) aleyna tilki bile bana instagram istek atsa reddederim. Nefret etmiyorum kadınlardan. Daha şöyle anlatayım mesela en sevdiğin yemeği düşün tıka basa yedin artık miden de su içmeye bile yer yok, masa da yemek dahi görmek istemiyorsun gördükçe miden bulanır ya, bilmiyorum tıka basa yedin mi 😄 o durumdayım

Bunun da etkisi var. Sosyal medyanın da etkisi var. Birini tanımak daha kolaylaştı sosyal medya sayesinde. Biri hakkında bir şey öğrenmek istiyorsan direkt şeceresini öğrenebiliyorsun. En son kimle sevgliydi, ne kadar sürdü, niye ayrılmış, berelerde takılıyor, çevresinde iş yerinde nasıl biri vb. E biraz da benim yaşım itibari ile (33 yaşımdayım) ot gibi yaşamadım lisede üniversitede, üniden sonra bir çok insan tanıdığım için artık tamam dedim benden bu kadar :)

Zamanında hepsini sonuna kadar yaşadım. Artık sevgili olmak bana mutluluk vermiyor. Hep kendinden zaman ver, hep. Yeter da benim de kendi hayatım var. Bu yüzden sevgili olmak omuzlarda yükten başka bir şey değil. Daha doymamışlar için heyecanlı güzel bir şey, tekrar ediyorum eskiden benim için de öyleydi ama artık doydum

O bahsettiğine de doydum, duygusal ilişkilere de doydum. Konu konuyu açarmış bak mesela erkek arkadaşlarımı bile eledim, kalanlarıyla da eskisi kadar görüşmüyorum. Çok hızlı yaşadım, insanları çok çabuk tanıdım, bu yüzden aaa Ayşe nasıl biri dur bakalım tanıyalım heyecanı da yok, Alican kankamla şu mekana gidip eğlenelim mi hevesi de yok.