Sizce ben artık kimseyi sevemiyor olabilir miyim (Hem insan olarak hem de sevgili olarak)?

Yani bilmiyorum aslında çok saçma bir soru belki ama şunları söylemek istiyorum. Daha önce çok zor bir çocukluğum oldu hep dışlanan biriydim ve ilk arkadaşım bile 5. sınıfa giderken tanıştığım bir kızdı. Doğru düzgün insanlarla iletişimim olmadı yani çok. Ailemle de aram kötüydü uzun süre onlardan nefret ettiğimi söyleyip durdum ta ki bir gün benim yüzümden kaza yaptıklarını düşünene dek. (Ölmediler sağlar ama o gün annemin ağlayarak arayıp 'kızım sen bize beddua mı ettin biz kaza yaptık' demesini unutamıyorum asla.) O gün aşırı üzüldüm ağladım ve ilk defa içtim. Kendimi çok suçladım ve heralde ben onlardan nefret etmiyorum ki üzülüyorum diye düşünmeye başladım. Ama bu belki de vicdandı sadece. Devam edeyim umarım daha iyi açıklayabilirim bunu. İlişkiler konusunda hep çuvalladım şu an çok yakınım bir arkadaşım var kız kardeşim gibi gördüğüm onu çok sevdiğimi söylüyorum ediyorum ama asla merak etmiyorum yazmasa yazmam şey yapmam gibi yani sanki keza bir erkek arkadaşım var ve ona karşı da öyle. Ailesiyle tatile gitmişlerdi çok az yazıyordu ve yazmasa bile merak etmiyordum sanki umurumda değil gibi. Bir insanı sevdiğimizi neye göre anlarız ki zaten? Bir kedim var ve hasta üzülüyorum diyorum ölme ihtimali var fakat sanki bu bile beni öyle çok üzmüyor. Geçen okul dönemi dedem vefat etti fakat sanki bu bile beni o kadar üzmedi ki dedem çok iyi biriydi severdim kendisini mekanı cennet olsun. Bu sevgi denen şey nasıl keşfedilir? Bir insana değer verdiğini ya da sevdiğini nerden anlar ki insan? Asla cevabını alamadığım ve kafama takılan sorular bunlar. (Yaşım 22 olmak üzere.)