24 yaşındayım ve hiç ilişkim olmadı?

Merhaba, ben 24 yaşındayım. Muhafazakar bir ailede büyüdüm. Yani zaman zaman baskıyı derinden hissettim. Mesela küçükken erkeklerle oynadığımda annem "Baban görmüş, erkeklerle oynuyormuşsun." derdi ve ben ertesi gün kız arkadaşlarıma "erkeklerle oynamayalım" demek zorunda kalırdım. Biraz büyüdüğümde kısa kollu bile girdiğimde uyarılır olmuştum. Babam azarlar gibi "Üstüne ceket al" derdi yazın ortasında. Karşı çıkmam imkansızdı. Burnumun direği sızlayarak dediklerini yapardım. Bir dönemin modası olan o dar pantolonları, askılıları, şortları vs zaten hiçbir zaman giyemedim. Evde bile... Çok saçma değil mi? Sıcaktan yanıyorsunuz ama evde bile rahatlayacak kıyafetler giyemiyorsunuz. Küçükken yasaklanan erkeklerle iletişim konusu büyüdükçe daha da zorlaştı. Kimseyle konuşamadım. Erkeklerden kaçtım adeta. Çünkü küçükken erkeklerle oyun oynamam babam tarafından ayıplanmıştı. Büyüdükçe içimdeki öfke katlandı. Özellikle 20'li yaşlarıma geldiğimde tam olarak bir kimlik bunalımının içindeydim. Ben kimim... Nelerden hoşlanırım... Nelerden hoşlanmam... Hiçbir şey bilmiyordum. Evet, kendimi tanımıyordum. Şimdiye kadar hep annemin babamın istediği gibi biri olmuştum. Ama bu çok zor. İşin kötü yanı bunu fark ettiğimde her şey çok geçti. Düşünsenize... 20 yaş... Zamanla karşı çıkmalarım başladı. Ama çok zorlandım. Bağırmalar... Hakaretler... En büyük şanssızlığım ise annem. Hani anneler kızlarının arkasında olur ya destekler hep. Benim annem babama karşı beni dolduruyordu. Kardeşlerim dışında hiçbir destekçim yoktu. Kendimi çevreye karşı aşırı derecede kapattığım için hiç arkadaşım da yoktu. Herkesle arkadaş olamazdım çünkü arkadaşım konsere gidelim dediğinde bile annemlere sormam lazım demem gerekiyordu. 23 yaşındayken bile. Şimdilerde biraz daha bağımsızlaştığımı hissediyorum. Ama geçmişim bir enkaz. Hâlâ kimliğimi arıyorum. Mesela dinimi sorguluyorum. Çünkü yıllardır içinde bulunduğum bu muhafazakar ortam bana cehennemi yaşattı. Bu her şeyi etkiledi. Her şeyi. Şu anda üniversitemi bitirdim ve işsizim. Kendi ayaklarım üzerinde durma hayalim üç yıl boyunca emekli sayısı kadar alım olacağı haberinden sonra kalmadı. Çünkü planım buydu. Kendi evime çıkıp kendimi bulmak. Kimseye boyun eğmeden kendimi keşfetmek. Sorun şu ki... Bir sürü insanın evlendiği yaşa geldim ama ben daha kendimi bile tanımıyorum. Amacım evlenmek de değil. Sadece bir yol arkadaşı istiyorum. Yani kendi ayaklarım üzerinde durmadan biriyle evlenmek istemiyorum. Bir de güven problemim var tabii... Erkeklerle nasıl iletişim kuracağımı bile bilmiyorum. Yani özetle birçok şeye geç kalmış hissediyorum. Benimle benzer hikayesi olan arkadaşlar bununla nasıl baş etti... Yardımcı olursanız sevinirim.