Ayrılırken insanlar neden başta tanıdığın insandan çok farklı birine dönüşür?

Şimdi burada karşı şahısları dibe çekmeden farklı bakış açısı sunmak isterim.

Bunun analizini yaparken en çok kendimizden başlamalıyız. Acaba biz başta nasıldık ve sonda nasıl olduk. Hep belli bir çizgimizin olduğunu düşündük. Bu çizginin altına düştüğümüzde bile kendimize hak verdik. İnsan en çok kendine hak verdiğinde yanılıyormuş.

Bir ilişkinin bitiminde tartışırken söylediğimiz sözlerin bir benzeri bize söylendiğinde, hakaret olarak algılayabiliyoruz. Çünkü orada ki algı tamamen haklılık üzerine. Oralarda o algının kırılması neredeyse imkansız. Dolayısıyla bittikten sonra kendimizi giden için saldırı evreninde buluyoruz.

Ayrılıklar çift taraflıdır ve o kararlar birlikte verilir aslında. Eğer bir tartışma varsa bu iki tarafta istediği için vardır. Bu tartışma esnasında bir taraf eğer ki belli bir seviyede tutmak istiyorsa, orada birkaç tık daha haklıdır. Eğer daha fazla dibe çekmek istiyorsa birisi, işte orada kendini sana daha iyi tanıtır.

Fakat nihayetinde ayrılık kayıp demek. Herkes bu kaybın tepkisini aynı ölçüde veremeyebiliyor. Kalbinde ve gözünde büyüttüğü o kişiyi kaybederken aslında isyan ediyor. İsyan ederken de ağzından çıkan sert sözlerden, çıkardığımız anlamlar o kişinin bir başkalaştığı.

Aslında o başkalaşmıyor sadece isyan ediyor. Ve bu sonuç sadece gerçekten birbirini seven insanlar için geçerli. Basit sevenler için değil.

Benim düşünceme göre, eğer ayrılırken sevgilim beklenmedik bir karakter değişikliği geçirirse, öncelikle şaşırır ve bu değişimi anlamaya çalışırdım. . Öncelikle sakin kalarak, karşımda olan insanı dinlemeye ve anlamaya çalışırım Sonrasında ise, duygusal olarak uzaklaşma ve kendi ruhsal ve psikolojik açıdan koruma konusunda adımlar atmam gerekiyor çoğu zaman. Benim için her iki durumda da, saygı çerçevesinde ve olgun bir erkek davranmaya çalışırım. Ama bulunduğumuz zaman ve insanların tepkileri buna müsaade etmiyor. Çünkü insanların çıkar çıkarcı gerçek yüzleri ortaya dökülüyor.