Kıskançlık aşkın göstergesi mi?

Bunu özgüvene bağlayan insanları anlamıyorum. Örnek veriyorum. Geçmişte üniversite zamanı en yakın arkadaşım ve o zaman sevgili olduğum kişiyi tanıştırmıştım. İyi de anlaştılar. Aralarında bir birbirine yürüme durumu olmadığına da eminim. Çünkü arkadaşımı tanıyorum. Yürüse net derdi. Bir de zaten benim yanıma diye gelmişti. O dönem normalde okula gelmemişti ailevî bazı konular yüzünden. Sadece uyurken yan yana değildik. Bir mesaj vs. gelse harici olarak görürdüm. Zaten yanıma geldiğinde üçümüz takıldık. Sonrasında evine döndü ama bunlar instagramda ekliydi ve benim o zaman sevgili olduğum kişi arkadaşımın bütün fotoğraflarını beğenip duruyordu. Onu da geçtim bana nasıl olduğunu sorup duruyordu devamlı. Bir değil, iki değil. Ben de en son arkadaşıma rica ettimi ve instagram hesabından çıkardı ve numarasını da sildi. Sevgili olduğum kişi de arkadaşım silince numarasını sildi sonunda. Ona ben sil demedim. Çünkü sevgili olduğum kişiyle yeni sevgili idik ama arkadaşım 4-5yıldır hep birlikte takıldığım arkadaşımdı. O yüzden arkadaşıma güvenim daha çoktu. Dediğimi yaptı ve güvenimi boşa da çıkarmadı. Haklı olduğumu da güvenmekte gördüm ama sevgili olduğum kişi aklı sıra beni kıskandırmaya çalışan bir şeyler demişti. Tam hatırlamıyorum. Ben de madem öyle atsana konuşmaları demiştim. Atamamışken sen de onu düşünecek kadar akıl var mı demişti. Demek ki bende o kadar akıl var ama bendeki aklı akıl edecek zeka onda yokmuş. Aptal! 😂😂 Bunu yazarken düşünüyorum da ben nasıl biriyle arkadaşımın gazına gelip sevgili olmuşum?😂😂Dua etsin o arkadaşıma. Devamlı aklıma girmeye çalışmasa olmazdım.