EVLENDİĞİME İT GİBİ PİŞMANIM?

Zamanında çok güzel bir bölüm okuyordum, eczacılık okurken ilk senemde evlenme kararı aldım. Okulumdan nefret ediyordum, o zaman ben 19, eşim 20 yaşındaydı. Ama o okumuyordu, bir yerde çalışıyordu. Aileme okulu bırakmak istediğimi ve evleneceğimi söyledim. Resmen çıldırdılar. Onlara okuyacağım diye yalan söyledim, okula hiç gitmedim. Bıraktım okulu, gizlice evlendik. Şimdi 3 yaşında bir kızımız var, ailem haklı olarak bana küs. Eşine muhtaç bir kadınım, onun eline bakıyorum, üniversite kendimi geliştirmek için, meslek sahibi olmak için çok güzel bir yerdi ama ben bunları elimle itip şimdiki ben olmayı seçtim. O zamanki içinde bulunduğum durumda evlenmek bana mantıklı gelmişti, keşke zamanı geri alma şansım olsa ama yok. Hem ailemi, hem geleceğimi kendi ellerimle çöpe attım. Eşimle hiç anlaşamıyoruz şu an, erken evlendiğimiz için büyük ihtimalle. Olgunluklaştıkça, karakter oturdukça birbirimizin gerçek yüzünü tanıdık. Ben o zaman eşimin mesleği var, sorun yaşamayız diye okulumu bıraktım ama evliliğin ilk yıllarında üniversite sınavına hazırlanıp kazandı ve meslek sahibi oldu. İçimi dökmek istedim, artık bu yolun geri dönüşü yok