Yasak aşkımı unutamıyorum?

Selam.
Bundan 2 yıl önce işim için şehir dışına yerleşmiştim. Orada bir erkek arkadaşım vardı. 1 yıldır beraberdik. Her şeyimiz o kadar aynıydıki. Sevdiğimiz, hoşlandığımız, yapmak istediğimiz şeyler hep aynıydı. Sevdiğimiz renge kadar aynıydı. Allahın beni ödüllendirdiğini düşünmüştüm. Deli gibi aşıktım. O da bana aşıktı. Tırnağım kırıldı diye arasam hemen gelirdi. Birlikte yaptığımız şeylerden aşırı zevk alıyorduk, kahkahalarla zamanımız geçiyordu. En çok da yemek yaparken çok eğleniyorduk. Saçlarımı severken benim güzel sevgilim minik kuşum diye severken çocuk gibi mutlu oluyordu. Saçlarımı öpmeyi çok seviyordu. Öyle hayran hayran bakıyorduki bana. Gözleri parlıyordu bana bakarken içi eriyordu hissediyordum. Bir işle uğraşırken beni seyrettiğini farkediyordum. Gülümseyerek izliyordu.
Ama bu pembe hayalde ben birden bire yere çakıldım.
Bir gün işyerimde çalışıyordum. 3 kişi geldi. 2si kadın 1i erkek. Tek başımaydım. Kadınlardan biri bana yaklaşıp vurmaya çalıştı. Karısıymış. Evliymiş. İşyerine gelmeden önce patronumu aramış anlatmış böyle böyle bir durum var bu kızı hemen kovun yoksa rezil ederim sizi herkese anlatırım diye. Boşanıyoruz mu, dedi sana kötü evliliğim mi var dedi diye bağırmaya başladı. Bizim boşanma davamız bile yok normal bir evliliğimiz var dedi. Şok oldum. Ne bir şey diyebildim ne de yapabildim. Olduğum yerde çakıldım kaldım.

Tabiki ben hemen onu aradım ve bana nasıl söylemezsin dedim. Zaten boşanma aşamasındayız hızlıca hallolur diye söylemek istemedim dedi. (Yalan)

Benim ne suçum varki. Ertesi gün ailem beni aradı. Birisi onları arayıp kızınız kocamı ayarttı demiş böyle bir şey mi var ne oluyor diye.
Bana boşandığını söylemişti. Bu olaylar olunca patronumla konuşup istifamı yazdım. Apar topar ailemin yanına döndüm. Bu süreçte maddi olarak da manevi olarak da çok zorlandım😞

Çok isterdim onunla evlenmeyi onunla çocuklarımızı büyütmeyi. Böyle sanki hayat defterim okundu ve rafa kaldırıldı gibi hissediyorum. Ben asla eski ben değilim. Onunla severek yaptığım birçok şeyi yapmıyorum artık. Mesela eskiden temizlik yapmayı yemek yapmayı çok severdim. Artık birçok öğünüm ya dışarıdan ya da peynir ekmekle geçiyor. 2 yıldır bu şekilde. Bu durumda bile hala onu düşünüyorum. O benden daha duygusaldı. Kimbilir o nasıl üzgündür unutmuş mudur beni yoksa o da uzun uzun dalıp düşünüyor mudur.

2 yıldır ne onu ne yaşadıklarımı unutabiliyorum, ne de başkasını sevebiliyorum. Sürekli ağlıyorum. Önceden ketum soğuk biriyken şimdi sulugöz oldum. Düşünmekten başıma ağrılar giriyor. Bazen yaşamaktan vazgeçmek istiyorum. Allah’a olan inancımdan dolayı vazgeçiyorum. Onu düşünürken başka biriyle olmak karşımdakine haksızlık gibi geliyor. Yapabilecek bir şey yok biliyorum ama ben böyle yaşayamıyorum.
Ne yapacağım ben?