Terk edilmenin yarattığı acıyı yenemiyorum, kurtuluş yok mu?

Buraya içimi dökmeden çok düşündüm, ama kimsem olmadığı için yazıyorum. 6 seneye yakın süren ilişkim, bir başkasına tercih edildiğim için terk edilerek bitti. Üniversite yıllarında tanıştığım, yeri geldi uzak mesafeden sürdürdüğüm, bebek gibi sevip, eşi gibi korumaya çalıştığım insan; ettiğimiz kavgalardaki asabiyetimi, gereksiz gördüğü titizliğimi öne sürerek ayrılmak istediğini memleketinden döndüğü gün bir mesaj yolu ile bana iletti. Benim için atamasını bu şehre yapan, hayatıma almayı kabul ettiğim tek insanın bunca yılın ardından aldığı bu kararın şokunu anlamlandıramadığım için günlerce kapısında, karşısında ilişkiyi kurtarmak için elimde olmadan gözyaşı döktüm. Hep kendimi suçladım, ancak umudumu diri tuttum her zaman olduğu gibi dualarıma sarıldım. Benden ayrıldıktan iki hafta sonra onu bir başkası ile buluşurken yakaladım, gerek orada gerek sonradan sarfettiğim kelimeler ile içimdeki tariflendiremediğim acıyı kustum. Kurumunda çalışan ve ondan hoşlanan biriymiş. Bana gönlünün ve aklının ona kaydığını, içini rahatlatmak için bunların sebebinin benim olduğumu hiç acımadan suratıma vura vura soğuk bir şekilde söyledi. Ve onunla iki hafta sonra baş başa tatile gitti... Üzerine tir tir titrediğim, evde yemek pişerken koşa koşa ona götürdüğüm, biran önce evlenmek için birikim yaptığım, ailesi ile tanıştığım, tek bir teline kıyamadığım insanın bana bunu yapmasını kabullenemedim bir türlü. Hayatımda ilk kez beni çaresizce ağlarken gördü ailem. Beraberken onun için ettiğim duaları, çabalarımı bilirim; şimdi ise her gece gizli gizli teheccüd namazında içlene içlene dökülürüm. 9 ay oldu dile kolay. Zaman da bir çare olmadı bana, dualarımın karşılığını da alamıyorum. Sosyalleşmek, işime odaklanmak, spor yapmak vs. önerilebilecek bütün şeyleri yaptım emin olun ama nafile. Artık geri dönse bile, ki ihtimali yok, başka birinin değdiği insanı kabul edemem. Bu çaresizliğin ve aynı zamanda yaşadığım özlemin hiçbir ilacı yok. Maddi imkansızlıkların getirdiği sorumluluk yanında birde bu aşk acısı perişan ediyor beni. Tek küçük hayalim ailem ve aile dediğim kadını mutlu edip, layıkıyla kul olup, hayırlı bir ölümdü. Ben o hayali o akşam kendi ellerimle öldürdüm. Rabbim affetsin ama ümidimde artık tükendi, sadece dik durmaya çalışır bir görüntü vermeye çalışıyorum sevenlerime ama içim... Sizden tavsiyeden çok sadece dua istiyorum. İsmim gerçek değil fake, Allah kime ettiğinizi bu duayı bilir. Belki ben duası kabul olunmaya layık değilimdir, o nedenle sizden istiyorum. Ne istediğimi bende bilmiyorum ama tek bildiğim içimin yanmasını, anıların altında boğulmayı istemiyorum.