40 yaşındayım ama babama sevgim nerdeyse bitti. ?

Babam var ama hayalimdeki bir baba değil. Ondan pişmanlık duyuyorum neden benim babam diye bu benim elimde olmamasına rağmen. Belli bir yaşa geldim ve geçmişe dönüp durum değerlenmesi yaptığimda babama karşı bir öfke duydugumu iyice farkettim. Aslında sevgimi yok edecek hal ve hareketlere sahip bir insandi. Herkeste sevmez onu zaten ailede sadece büyük diye herkes ok diyor. Belli bı kaç şeyini yazayım. Başkasının fikirlerine saygı duymaz. Senin sevdiğin imami o sevmiyorsa o imamı kötüler ve sana dönüp sen ne anlarsın, sen ne bilirsin moduna girer. Her olayda böyle. kendisi huysuz bir adam onunla bir arada yaşamak çok zordur bu yüzden annem sinir haplari alıyor anksiyete hastası. Yirlardir yurt dışındayım arada anneme ziyarete giderim. Geçen aralik ayında yine ordaydim. Muhakkak bir kamburluk yapacak sözü vardır. Ada ismini çok severim ve babama soru sordum baba hangi ismi seviyorsun söyledi , bende söyledim ada ne öyle diye beni manipüle etmeye başladı. En sonu Allah ıslah etsin deyince bende ipler koptu ve ayağa kalarak ona ben kötü bir insan değilim bana bir bokmusum gibi davranamazsin. Benim sevdiğim bir şey için bunu sevemezsin diye diyemezsin diye çıldırdım. Bunun için tartisti benimle ama kibir ile. Ben bunadami sevmiyorum. Annemide iki kez aldattı ve anneminde hayatında zararı oldu. Hayalimde hep bir baba figürü olduğunda Barış Manço gibi bir adam düşündüm. maalesef hayat adil dehil bu adami annemin bosamasini hala istiyorum ama olmuyor. Babaligi hasta olduğumuzda ilgilenmesi. Bunun dışında iyi bir etkinlik ile vakit geçirmeyi bilemedi sevgileleriyle gevirdi o zamanlarını. İçimi dökmek istedim. Sizde babalarinizi nasıl buluyorsunuz babaliklarini insanliklarini.