Artık hayatımda yolun ortasına geldiğimi düşünüyorum haksız mıyım?

Kardeşim kendine zarar vermeye kalktı, bende önceden kendime zarar verdiğim zamanlar oldu, insanlar hep iyi niyetimi kullandılar, ailemde psikolojik hap kullanan var onları öyle görünce elimden bir şey gelmiyor, insanlar ayırıyor kuzenlerim bile çocukluktan beri ayırıyorlar beni mesela en son doğum günü olmuş diğer kuzenlerimi çağırmis beni çağırmadı , aşk işlerinde zaten çöp gibi, sürekli psikolojik acı çekiyorum yalnız başıma üstesinden gelmeye çalışıyorum. Keske de öl*p gitsem bu çöp kader devam eder böyle zaten

Ben artık zaten yaşlı hissediyorum kendimi keşke benim yerime yaşamayi hakeden kişiler kalsa bu dünyada diye düşünüyorum Ailem de de suç yok ki onlar hep iyi davranıyor bana

Ailemin ne suçu olacak ki kuzenlerim bile beni ayırıyor çocukluktan beri iki defa asansöre kapattılar beni fobim olduğunu bildikleri halde. Maalesef Allah'ın adaletsiz olmasıyls ilgili biraz da

Ne yaşadığımı bir ben bir de Tanrı bilir o yüzden illa genç yaşımdayim diye güllük gülistan hayat olmuyor veya seven kişiler olmuyor ya da sana değer veren sevgilin arkadaşın olmuyor

Bende aldatıldım ama ondan daha ağır şeyleri de yaşadım

Sen bir de bana sor

Ruhen aşırı yaşlandım, bağışıklık sistemim zayıf çok aşırı

Psikolojik acı çektiğim için sürekli o yüzden bağışıklığıma vuruyor hayat adaletsiz ya benim yaşımda kişiler nasıl mutlu

Bu saatten sonra da çıkmaz zaten çıksa da ben istemem o kadar acı çektim

Aşk ve arkadaşlık konusunda hevesim bitti artık yoruldum her seferinde benzer şeyleri yaşıyorum hep bazı insanlar Tanrı nin yalnız insanı maalesef