Bir erkeğin seveceğine inanacak kadar zavallı hissediyorum kendimi bazen sizde de oluyor mu?

Ateistler bile Allah a inanır ben yine sevilmem bilmiyorum o kadar yalnızım ki kaç senedir öls*m kalsam kimsenin ruhu duymaz

Hazır hissetmiyorum kapansam ne olacak o değersizlik hissi gidecek mi sanki

Bilmiyorum etrafımda görüyorum insanlar ne güzel seviliyor bende aptal gibi sevilecegime inanmıştım ama hayal kırıklığı oldu hep belki de en iyisi aşk defterini kapatmaktir

1 kere olsa neyse hep aynı döngü oluyor kariyerime falan odakliyim ama bazen insan anlayacak birini istiyor hayatında ama bende ki bu şansla zor biraz