Birgün birini sevmekten korkuyorum. Çünkü insanlar aşkı kirlettiler. Napmam lazım o zaman?

Korkma ve cesaretle sev. Beni sev. Eğer aşık olursam; Saygımı, sevgimi ve ilgimi bariz belli ederim. Çift kişilik düşünürüm. Güvendiğimi ve sadık olduğumu bilir. Sahiplenici olurum, tecrübe ve olgunluğum ile huzurlu ve güvende olmasını sağlarım. Naz ve tribini belli ölçüde çekerim.

Özellikle özel günlerine yakın ona Çikolata sepeti, Çiçek ve Parfüm alırdım. Eve girmeden ya da gideceği yere gitmeden vede iyi olduğunu bilmeden rahat etmem. Tek olsun, benim olsun ve hep olsun isterim.

Belli bir süreden sonra umursamıyorsun ama bir tane söz vardı ya "nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Hayatımızın bir noktasında tokat yer gibi hissedeceğiz bu sözü