Hayatımdan memnunum. Sizce çok mu anormal?

26 Temmuz 2019'da düğünümüze 2 ay kala nişanlımı kaybettim. Çok severdik birbirimizi her gece yatmadan önce Allah'ım inşaallah bize kavuştuğumuz günleri nasip eyle diye dua ederdim. Tam hayallerimiz hayatımız olacak derken bu diyardan göçtü gitti. Yalnız bıraktı. Üzerinden yaklaşık 6 yıl geçecek ve ben hayatıma kimseyi almadım. Evlilik dahi aklımın ucundan geçmedi eve aldığımız bütün eşyaları tek bir kuruş almadan öğrencilere verdim. Daireyi zararına sattım gelen parayı da adına bağış yaptım. Ailesi ile hala daha görüşürüm. Ailesi benim de ailem bugün annesi kızım artık evlen çoluğa çocuğa karış hayat devam ediyor bizim rızamız var kendini yalnız hissetme biz hep senin yanındayız dedi hayır ben istemiyorum diyince de acaba sen çok mu takıyorsun kafana dedi. Çevremde herkes aynı şeyleri söylüyor. Ben ne onun ölüsüne nede sevdasına ihanet edemem ki. 9 yıl boyunca sevdiğim insanı silmemi istiyorlar benden. Hâlâ daha telefonumun ekranında fotoğrafımız var sil diyip duruyorlar. Alyansı atmadım satmadım satamadım. Sanki evlenmişsin 5 çocukla ortada kalmışsın gibi davranma diyip duruyorlar. Evet çocuğum yok evet bir şey yaşamadık ama o sevdiğimdi hala daha da sevdiğim adam. Toprağına bakınca bile biliyorum ki orada yatan benim sevdam aşkım. Ben kalkıp hiç duygu olmadan sırf insanlar dedi diye nasıl başkası ile evleneyim? Çok mu anormalim yahu ben. Bana kalsa olması gereken de bu. Ben sevgiyi sevdayı onunla bildim onunla tattım ne hayallerimiz vardı yarın bir gün başkasının yatağına giremem başkasından olma bir çocuğun annesi olamam ki bunu ben yapamam. Bir çıkmazın içerisinde kendim ile cebelleşiyorum nolur yalnız olmadığımı veya bunun büyük bir hata olmadığını söyleyin.
İyi akşamlar.