Anılar içimi parçalıyor, özlememem ve unutmam gerekeni özlüyorum. İçime atmaktan yoruldum, ne yapacağım?

Yaklaşık 8 ay öncesine kadar, 6 yıla yakın birlikteliğim olduğu ve evlenme teklifine hazırlandığım kişi tarafından altı boş bahaneler ile terk edildim. Çabuk fevri davranmam, titiz olmam gibi benimde sevmediğim huylarımı bahane etti. Daha sonrasında iş yerinde çalıştığı biri ile buluşurken yakaladım. Her ne kadar başta arkadaş olarak inkar etsede daha sonrasında gönlü ve aklının ona kaydığını, benden soğuduğunu söyledi. Akabinde 2 hafta sonra onunla baş başa tatile gitti. Bebeğim gibi sevdiğim, ailesi gibi koruduğum her namazımın duasında yer ettiğim kişinin bana bunu yapması canımı çok yaktı. İlk defa birinin karşısında aciz bir şekilde elimde olmadan ağladım. Kalp kırmaktan korkan bir ömür geçirdim ve en sevdiğim dediğim insan bunu yaşattı. Benim için bu şehre gelip, mesleğini eline alan kız aylarca evine uğramadı. Nerede kaldığını tahmin edebiliyorum ve bu daha da canımı yakıyor. Rabbim sabretmeyi emretmiş ama gerçekten çok yoruldum. Teheccüde kalkıp dakikalarca Rabbime için için dua ettim. Bütün anılarım aklıma istemesemde geliyor, rüyalarıma giriyor. Özlememem gereken insanı özlüyorum, keşke bir mucize olsada düzelse diyorum. İmkansız... Bu o kadar aciz bir duygu ki. Hayatıma inancım ve karakterimden ötürü tek aldığım kadındı. Maddi imkanım olsa daha erken evlenme adımını atacağımı o da biliyordu. Tek hayalim ailem ve ailem olacak kadını mutlu edip, hayırlı bir kul olup, hayırlı bir ölümdü. O hayali o akşam öldürdüm, önümü göremiyorum sadece düzgün şekilde yaşamaya çalışıyorum. Ve en acısı sürekli acaba diyerek kendimi suçluyorum. Acaba bende mi idi hata diye gözyaşı döküyorum. Ama mental olarak gerçekten bu duygudan yoruldum, bir sabah güzel haberle uyanıp mutluluktan ağlayıp secde etmek şükür etmek o kadar istiyorum ki. Ömrümün geri kalanı o olmadan, bu şehirde hemde nasıl geçecek diye yakınıyorum, maalesef ki zihnimde hep o masum gülümsemesi, fakat gerçek yüzü bu değilmiş. Rüyalarımda onu sevgilisiyle mutlu görüyorum. Sabırlı olan insanlara saygım sonsuz...