Sevmeden, sevilmeden yaşaya bilirmiyiz?

Sanki sevgiye muhtaç hissediyorum.. sanki hayatımda mutlaka birinin olması gerek, aksi takdirde büyük bir boşlukta hissediyorum.. 3 yıllık bir uzun ilişkim vardı ama partnerim benden soğumuştu.. ara verelim dedikten sonra artık ilişkiye onun yön vermesini istedim çekilip kenara bekledim. Ama asla bir adım gelmedi. Bende yol verdim.. her şey daha iyi olucak kimseden sevgi ilgi dilenmicem sandim..

Ama o ara büyük derin bir boşlukta buldum kendimi.. sanki eksik kalmıştım hayatımda sevgi yoktu.. gerçi değişen bir şey yoktu, sadece ondan iyi geceler günaydın mesajini almiyordum. Ama hayatimda olmama düşüncesi beni korktuyordu. Çünki bu 3 yılda benim dünyam sadece oydu. Ondan başka biri ihtimalini bile aklima getiremiyordum. O benim sığındığım bir insandi.. gece kafamı yastığa koyarken "benim bir ondanım var yaa" diyip içime adeta huzur doluyordu.. ama bitti işte hiç bir neden yokken ilgisiz bir insana dönüştü. ve başladı iştahsızlık, uykusuz geceler, ağlama nöbetleri..

Ama bu dönemde annem tüm düşüncelerimi değiştirdi beynime sanki reset atti) "ondan çok var ama senden sadece birtane" "sen onun için sadece duygusal tatmin aracıydın" "sen onun sadece bir alışkanlığısın"...

Ve burdan bir insanla tanıştım. Uzak mesafe ilişkisi üzerine konu açıldı normalde dmden sohbete devam etmem ama ettim işte.. kısa sürede bana gösterdiği ilgiye sevgiye hayran kaldim ve sevgili olduk.. normalde kocam kelimesini sevmem bana garip gelir, sevgilisine kocam diye hitap eden kizlara yargili bir sekilde yaklaşırdım. Ama ona nasil olduysa kocacim demeye başladım.. beni adeta bebeği gibi hissettirdi. Zaten yasida benden 8 yaş büyüktü ve olgun düşünceleri beni ekstra etkiledi.. beni uzmeyeceğine söz verdi bende inandım...

hersey mükemmel ilerlerken kendi hayatindaki sorunları yüzünden beni yari yolda bıraktı.. ne kadar yanında olmak istesem bir o kadarda itti.. günlerce ona destek maksadıyla attığım mesajlari, aramalari görmezden geldi.. en sonda da takipden çıkardı buda tabi bitti demek)

Ve şu an azda olsa aynı boşluktayım.. ama bu sefer kimseye sığınmak yok.. sevmeden sevilmeden yaşamaya calisicam uzunca bir süre. kendi akıl sağlığım için..

. bu boşlukta böyle karışık bir şey oldu. Kafam duman.. sınıf ikincisi oldum geçen dönem, en büyük hayallerimden biri olan erasmusa çok ama çok yakınım.. ama.. ama şu an asla derslere dikkatimi veremiyorum.. elimde kalan tek hayalimi de kaybetme düşüncesi beni yiyip bitiriyor...

Burayı kimse okumayacak bile belki soruya görüş dahi gelmeyecek ama bir nevi içimi boşaltmak için iyi bir adım oldu🙂

SEVMEDEN SEVİLMEDEN YAŞAYA BİLİR MİYİZ?