İntiharı düşünmeden edemiyorum?

Gerçekten hoşlandığım kimse beni beğenmiyor.. Düşüncelerin, kaliteli veya a*m sala* olmamanın hiç değeri yok mu? En mıymıntı adamlar bile el ele geziyor. Bana gelince oralı bile olmuyorlar. Umudumda ortamımda bittti. Çöp gibi hissediyorum kendimi. Sünepe, bakımsız ılık gibi adamlar bile seviliyor. Yazık aldığım nefese.. Sanırım elimden gelen herşeyi yaptım. Bu şekilde her gün üzülerek yaşamak istemiyorum sanırım. Bazen gitmek daha kolay geliyor. Sizce başka yapacağım bir şey kaldı mı?