Arkadaşlar etrafımda ailem hariç çoğu kişiyi Tayfuna olan takıntım yüzünden kaybettim ama onu çok özlüyorum! Ne yapabilirim?

Artık nefes alamıyorum sinirden resimlerini de sildim. Ona olan takıntım yüzünden psikolojim iyice bozuldu. Etrafımdakiler bile benden uzaklaştı ona ulaşacağım hiç bir yol kalmadı hastalık biliyorum. Geceleri nefes alamıyorum uykumdan ağlayarak uyanıyorum. Onu belki görürüm diye yolumu uzatıp onların Mahallesi'nden geçiyorum. Onu belki görürüm diye gece gündüz mahallesinin orada bekliyorum. Ya kimse kalmadı etrafımda o kadar yalnızım ki. Oda yok. Ya ben 31 yaşındayım evlenecek yaşta. Ama ona olan takıntım yüzünden kimseyi görmek istemiyorum kimseyle tanışmak istemiyorum. İş bile aramak içimden gelmiyor. Çok mutsuzum onu çok ama çok özledim. Arıyorum bir şekilde ulaşıyorum ya ulaşsam ne olacak hemen annemi arıyor Damla beni rahatsız ediyor diye. Sonra evdekilerle kavga. Kullanmadim antidepresan kalmadı onu unutmak için kliniğe bile yatmayı düşündüm ne yapacağım ben. Ki evli yakında çocuğu olacak.