Sizce bu sevgi mi saplantı mı ne?

Ruh eşim di sanki onu tanımaya başladığımda evet o dedim gayriihtiyari. Bu tesadüf olamaz demi insan ruh eşini görünce hisseder çünkü. Kendi aileme bile kendimi bu kadar yakın hissetmedim. İlk defa bir evim oldu bırakmak istemiyorum. Onu çok seviyorum. O bana ayna tutuyor sanki ona bakınca kendimi görüyorum. Sanki yaralarım iyileşiyor. Tamamlanmış gibi hissettim. Eksik değildim artık. Sanki ihtiyacım olan şeyi bulmuştum. Ama gitti. Ben ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bu sevgi mi? Ben onunla mutluydum. İnsan mutlu olduğu yere aitmiş. Benim yaralarım iyileşti onunla. Sanki ikimiz de birbirimiz için yaratılmışız gibi hissediyorum ben kendimi ona ait hissediyorum çok yoruldum. Ama bazen de başkaları ile konuşuyorum ve kimseyi sevemiyorum. Duygusuz oldum sanki ondan sonra ya da herkeste onu arıyorum bilmiyorum insan sevdiğinden bu kadar kolay vazgeçer mi? Ama vazgeçmek zorundayım ben sevmediğini biliyorum zaten. Peki bu ne seviyormuymuşum ben onu anlamadım yoksa ilk defa böyle onun gibi karakterli birisini gördüğüm için mi bağlandım